Ez al daukagu denok barruan... una bicha?

Eskerrik asko a la Bebe kantu hau egitearren.
Eskerrik asko Katt, kantu hau denori oparitzearren.
lenguaje el que tu y yo vamos a inventar...
que es un lenguaje físico, carnal y brutal...

Nola esaten genuen guk, neskak?
Brutal, fatal, mortal... TOTAL!

Atera barruan daukazun bicha, pisha!

Itxi begiak, zabaldu, eta beste egun bat da

Gabaz esan dit lagunak... "nola pasatzen den denbora"
ez zaio arrazoirik falta.

Oraindik uste dut, atzo joan zinetela zuek Mexikora.
Oraindik uste dut, gaur eguerdian utzi nauzula zuk.
Iruditzen zait, erenegun bukatu zela gure artekoa.
Sentitzen dut, gaur, orain, egongo bazina bezala zu, niri begira, beste ohe hartatik, denbora luzez.
Badirudi, orain aste bete etorri ginela Bilbora bizitzera, zu, beste zu, eta zu... zu beranduago iritsi zinen... eta laster bazoaz, eta orain ohartu naiz, noiz etorri zinen...
Ematen du minutu eskas batzuk pasa direla zuek ezkondu zinetenetik, eta jada zu jaiota zaude, hazi zara.
Eta uste nuen, orain gutxi, idatzi nituela, azken hitzak, hemen, zuri, zuretzat...
Baina ez. Ohartu naiz, denbora pasa dela.
Eta hemengo falta izan diren hitzek esaten ez badute ere, aldatu direla gauzak.
Alde batera... eta bestera.

Ea hurrengo egunetan, oharkabean baino, ondo esna arrapatzen nauten hauek denek, eta geratzen diren hemen, hitz batzuk, zuretzat, eta zuretzat, eta beste zuretzat ere. Eta zuri... zurekin...

Ocaren jolasa baino ez?

Bizitza, zentzuz betetako zentzugabeko bidea da batzuetan. Zentzugabeko zentzu-bilaren jolasa beste batzuetan. Jolasa baita, azken finean. Eta bizitzarekin jolasten dugu. Edo bizitza dugu jolas. Edo jolasean galtzen gara.
Batzuetan, ahaztu egiten ditugu, jolas-arauak. Eta orduan, beste guztia ahazten dugu. (edo ez)
Ez baita erraza, nahi ez dena ahaztea.
El juego de la oca-ren tablan, saltoka jarduten dugu batzuetan. Hutsune batetik, bestera...saltoka. Badirudi, horretan dihardugula. Oca handiarengana, lehenago nor iritsiko. Edo badirudi, uste dugula, hori dela egin behar duguna. Eta bai, egia da; guk hautatu genuen hori.
Orain, Oca handia esku artean, laztanduz dudala, saltoka pasa ditudan (pasatzen utzi ditudan) hutsuneekin zer egin ez dakidala nabil... tablaren gainean, saltoka-edo.
Zer da, fitxak nahastu ditut? Jolas-arauak ahaztu? Dadoko zenbakien zoriaren esku utzi al dut dena? Ala, nik hautatu nuen, eta kitto?

Nor ari da hiltzen?

Biluzik ispiluari begira jarri nintzela esaten hasi,
eta nor izan den ez dakit zehazki, baina garbi dago, zuetako norbaitek hilik nahi nauela...
Ez dezagun eztabaida gehiago luzatu. Ados gaude guztiok.
Bakoitzak bere modua izango du, ez hiltzeko, bizirik irauteko, bizitzen jarraitzeko,
bizirik bizitzeko...
Bakoitzak bere zentzua emango dio, "bizitza" deritzogun, hiltzearen bide honi.
Eta zentzua da zehazki, azken aldian, lagun batekin hizketa-gai izan dudana.
Zentzua.
Zenbat aldiz entzun ote dugu, "zentzugabeko" edo "zentzua galdu du" edo "ez du zentzurik"...
Badirudi, ente arraro eta arrotz batek eman (edo kendu) behar diola,
gure "bizitzari" zentzua.
Eta horrelaxe, iristen gara, orain hilabete pare bat aipatzen nizuen auto-engañuaren bidea hartzera.
Ez dadila horrela izan mesedez!
Ez dezagula bide hori hartu!
Hiltzea, hiltzen hastea, bizitzen jarraitzea, bizi-irautea, bizirik bizitzea, gure hautua izan ohi den moduan, izan dadila gure hautua, egon dadila gure esku, gure "bizitzaren" ZENTZUA.
Arren eta otoi dagizuet.

PD. Argi geratu ez bazaizue... Sabinak ondo esan zuen moduan... aguntatu beharko nauzue...
"Que el traje de madera que estrenaré no está siquiera plantado...
Que el cura que ha de darme la extremaunción no es todavía monaguillo..."

Eta horrelaxe kantatzen diot,
ispiluari...

Azalez jantzita ditut hezurrak
Eta kolpez jantzi ditut beldurrak
Gezurrik ez dut poltsikoan
Ireki dizkidazu ateak
Hautsi dizkidazu leihoak
Dudan onena azaleratu eta
Hondoratu dizkidazu mamuak

Eta ni, ni hemen naiz, biluzik zure aurrean,
Besterik ez naiz,
Zugan bizi nahian arima guztiak zurgatzeko gai naiz.

Zureztatu dituzu nire ametsak
Besarkatu dizkidazu nire hitzak
Harrotasunez bete dizkidazu birikiak.

Dena ematearen beldurrik ez dut orain, biluzik zure aurrean,
Besterik ez naiz
Zugan iraun nahian errotazioa gelditzeko gai naiz
Zugan oxigeno izan nahian baso eta oihan izateko gai naiz
Zugan gelditu nahian denbora hiltzeko gai
hiltzeko gai
hiltzeko gai naiz.

betaurrekoetatik

Azken aldian, betaurrekoak jantzi dituzte nire begiek bizitzari begiratzeko.
Betaurrekoekin, uste ala ez, (eta egunero goizean-goiz etxeko zapatilak jantzi aurretik betaurrekoak jazten dituztenei horrela gertatuko ez bazaie ere) nik neuk geldoago ikusten, begiratzen dut guztia.
Noizean behin, betaurrekoak erori ere egiten zaizkit, sudurretik behera doan txirristada horretan, labainduaz. Eta horrelakoetan, astia hartzen dut, poliki-poliki betaurrekoak beren lekura itzultzeko.
Beste batzuetan, zikindu egiten zaizkit; atzamar lodiegiek, ("baldarregiek" esan beharko nuke akaso) euren markak uzten dituztelako.
Edo irakurtzen eta bazkaria egiten baldin banago, makarroien lapikoari tapa kentzen diodanean, lurrundu egiten zaizkit betaurrekoak, eta begiak. Eta ez ditut garbitzen. Berriz ere, lurruna kendu arte itxaroten dut. Lasai, begiek ikusten jarraitu nahi duten arte.

Horrelaxe egin dut bizitzarekin ere. Poliki begiratzen diot, azkar batean begien (betaurrekoen) aurretik pasatzen den guztiari. Eta horretaz ohartu naiz. Azkarregi igarotzen dela bizitza nire betaurrekoen paretik.
Baina ez dut horregatik betaurrekorik kenduko. Alderantziz, betaurrekoak jantzita jarraituko dut. Poliki begiratzen, azkar igarotzen den orori.
Aspertu naiz eta, presaka, dena ikusi, onartu, asimilatu, eta ulertzeaz.

Oraingoan hortaz, betaurrekoekin, eta hankahutsik... begiak hutsik geratu ez daitezen.

Lagun batek dioenari...

Lagun batek idatzi du, hemen...
Desconfía de aquellos que te enseñan lista de nombres, formulas y fechas, y que siempre repiten modelos de cultura que son la triste herencia que aborreces.

NO APRENDAS SÓLO COSAS piensa en ellas y construye a tu antojo situaciones e imágenes que rompan la barrera que aseguran existe entre la realidad y la utopía:
vive un mundo cóncavo y vacío,
juzga cómo sería una selva quemada,
detén el oleaje en las rompientes,
tiñe de rojo el mar,
sigue a unas paralelas hasta que te devuelvan
el punto de partida,
coloca el horizonte en vertical,
haz aullar a un desierto,
familiarizate con la locura.
Después sal a la calle y observa: Es la mejor escuela de tu vida.
J.A. Goytisolo

Eta erantzun diot...
"Familiarízate con la locura" idazten du(zu). Bada, galdetuko nizuke, zer den "locura" hori...ezen gure eguneroko pentsamenduen egitea ez bada.
Zoro deitzen diogu, guk egin nahi duguna, egiten duenari...
zorotzat hartzen dugu, guri egunero, uneoro burutik pasatzen zaizkigun horiek esaten dituena.
Zorokeriatzat daukagu, inork bere baitan sortu duen mundu hori. (ez bada gurea)

"Veronica decide morir" Paulo Coelhoren liburua irakurri berri dut, eta ez nuke isildu nahi, gogoratu gabe, bertan irakurritakoa. Kontatu baitio Zedkak Veronicari, -zoroetxeko jardinean- erresuma batean gertatutakoa. Erresumako pertsona guztiak, droga, pozoi edo dena delako batekin (ez baitut oroitzen zer zen zehazki, baina denek ere eragin berdina izan ohi dute) ezohiko jarrera izaten hasi ziren egun (eguzkitsu eta eder) batean. Erresumako errege eta "bere erregina" baino ez ziren "sano" geratu. Erregek, hasiera batean denak "zoratu" zirela uste izan zuen. -Edonork egingo genukeen moduan- Baina erresumako gainontzekoekin tarte bat igarotzea nahikoa izan zuen, uste izateko, bera zela zoratu zena. (eta berak -eta "bere erreginak"- ere drogatzen bukatu zuten)
Zororik ez baita izango, "normalik" ez dagoen bitartean.
Eta alderantziz, ez da "normalik" izango, zororik ez dagoen bitarten.
Eta bitartean... guk, lastimaz begiratuko diegu, Santa Agedan, pozik, lasai, gustura bizi direnei. Gu, "normalak" garelakoan...
Baina ez gara egongo, pozik, lasai, gustura...

Hasi gaitezen bada, diozu(e)n moduan, "familiarizandonos con la locura"...