hanka hutsik

2012-01-18T20:22:00.000+01:00

uste duzu bidea egina duzula. barrua daukazula ondo markatuta bidegurutzeak.
eta ez dagoela bidezidorrik. eta ezagutzen duzula primeran dena; mapa batean bezala.
Inork, inoiz, zure barruko plano hori marraztu izan balu moduan, zuri begira, eta ispiluan.
eta kaka.
ohartzen zara, zuk ez bezala,
tristurak ezagutzen dituela zirrikitu guztiak. eta beteta zeuden bide horietan potzu sakonak asmatzen dituela de la nada.
eta mapan galtzen zara, eta ispiluan galtzen zara... ez dakizulako nondik sartu den eta zehazki non dabilen...
baina punta batetik bestera somatzen duzulako bera, tristura.
eta bere pisua.

2011-11-07T18:33:00.000+01:00

lo egiteko eskatu zidan gorputzak.
baina nik dantza egin nahi nuen.

Alderantziz izaten da txarra.
(hemen ere, berandu baino lehen, jarriko ditut atzamarrak dantzan)

Batzuetan suak, ez du erretzeko ezer behar

2011-06-25T00:24:00.000+02:00

Uste nuen zela... la noche me confunde.
Ez zuen San Juan gauak, Solstizioak, egun-gau dena delako luzeenak... berezitik asko izan niretzat. Baina tradizioak, lehen-lehen-lehengo tradizioak agindu moduan, sua piztu nuen, eta ondoren, busti nintzen errekan.
Horren da erraza batzuetan zurekin elkartzea. Eta besteetan, horren zail suaren gainetik salto egiten...
Eskerrak behintzat, erreka guztiak ez diren sikatu,
eta urtegi honetan, oparo dagoen ura oraindik;
inork, aterik, zabaldu beharrik gabe.

Lurralde okupatuak

2011-05-26T16:28:00.001+02:00

Lurralde okupatuak ez daki zer zen lehen;
ezer ba(ote)zen.
Lurralde okupatuak ez dio iraganari zor,
ez dio fideltasunik eskainiko eskuan.
Lurralde okupatuari inork ez dio esan, etorkizuna badela.
Lurralde okupatuari inork ez dio galdetu, okupatua izan nahi ote zuen.

Lurralde okupatu bat naiz; lehen ez
nintzen.
Ez etorri gogorarazi nahian ezer niri, ez
dizu balioko. Ez dut eskurik gordetzen bizkarrean.
Alferrik begiratuko dut leihotik. Ez da deus ikusten.
Ez daukat erantzunik, galderentzat.

Lurralde okupatu bat naiz;
lehen ezer (ez) nintzen.

2011-05-08T00:42:00.001+02:00

Hatoz niregana, aspaldiko.
Azken aldian, azkar doa eta denbora, eguna... antsietate arraro batek okupatu dit gorputza,
presarik ezertarako ez eta,
hala
ere jan beharrak ito nau zurekin gaur, berriz.
Bizi beharrak, bizi nau. Hil arte. Gaur.
Zure beharra ere banuen. Beti gertatzen zait berdin. Bapatean, zu.
Orduan, denak balio du. Zurekin soilik, ni.
Masailak bustitzen zaizkit lehenengo,
umel, lodi, gorri. Zurekin, ni.
Ez da hitzik alferrik, inori ezer esan beharrik, gorputz okupaturik antsietateak.
Soilik zurekin, okupaturik, busti;
ezer azaldu beharrik, ulertu; barik.
Garrasi, oihu, edo isilik. Beste
(behin) zurekin. Busti. Izarak batu arte gurera,
almoada izan arte hirugarren besoa.
Aurpegia zait likats. Barrua lasaitzen doa; beste astindualdi bat betor...
behin bustitzen hasita, musuzapiraino.
Ulertu beharrik ez ezer, azaldu, inori; bizi beharrik ez ezer, bizi, inorentzat.
Ez du behar zentzurik gureak. Horregatik zatoz zu. Deitu gabe.
Etorri, busti, eta joan egiten dakizulako; bota gabe.
Gaurkoz nahikoa da eta, plazer bat izan da.
Hemen duzu, masail bat zuri...
azken malkoa izan da hori.

poesia izan zen

2011-04-25T17:20:00.000+02:00

Ez dut hitzik irakurri, entzun; paper batean edo batetik. Ez zaitut belauniko somatu nire aurrean, ez zait prestatutako testurik iritsi belarrietara.
Poetak ez du beti, paper baten beharrik.
Poesia, ez da poltsikora sartu daitekeen paperean kabitzen bakarrik.

"puntatxu bakarrik"

2011-03-22T12:46:00.000+01:00

Zain nengoen. Zure kilikilien zain nengoen; nondik etorriko, nongo atea joko, noiz.

Une batez beldurtu naiz. Pentsatu dut ez zela nahikoa izan. Ez zenuela belarrira putzada bat, bizkarrean aupada bat behar. Gehiago zela behar zenuena eta nik irribarrez bidali nizula komeni ez zena.

Baina poztu egin naiz ikusita batera edo bestera... baina asmatu genuela. Berriketaldi goxo batek ematen duena ez da horrenbeste indarra, baina egunen batean berriz ere indarra izango dugunaren ustea lagatzen du gurekin. Eta bitartean, indar gabe ere aurrera egin dezakegunaren sentsazio hipokrita lagatzen digu eta... nor ez da inoiz hipokrita izan? eta nork ez du inoiz hipokrita izan nahi izan? Eta egun batez autoengainuaren besoetan erori baino... salto egin bere besoetara? eta zer, beti perfektuak behar al du gure niak? beti koherente? beti besteei begirako? beti ispilu garden?

Ez dizut burla bat eskatzen, keinu bat baino maitia. Ez mingain guztia, nahikoa, bada.. puntatxu bakarrik. Baina atera! eta ez ezkutatu malkoa. Eta egin negar, altu, garrasika, busti kamiseta... eta inork galdetzen badizu zergatik diharduzun negarrez, erantzun: ez dakit, eta zer! Zuk beti al dakizu zergatik egiten duzun barre?

2011-03-14T15:12:00.000+01:00

Bat-batean hutsune batek
bete dit barrua.
eta betiko zuloa tapatuta, ez da ezer konpontzen.

Hau zen

2011-02-21T23:09:00.001+01:00

Zuretzat zen. Orduko ametsa bihurtu da egi, erdizka bada ere, eta egun argitan.
Jarraitu baietz ametsetan!
http://hankahutsik.blogspot.com/2011/01/merkealdirik-ez-mesedez.html

Betetzetik hustutzera

2011-02-20T21:26:00.003+01:00

Behin galdetu nizun, txiki-txikia nintzen egun haietako batean, zergatik zinen batzuetan horren handia eta beste batzuetan berriz, ez zinen ezer.
Esan nahi dut, agertzen zinela nire parera batzuetan eder-eder, potola-potola, beteta bazeunde bezala. Baina gero bapatean hustutzen hasten zinen, eta hustutzen-hustutzen, ezerezean geratu. Begira geratu nintzen, zain, erantzun bat noiz emango. Baina beti bezala, desagertu egin zinen. Oraindik ez dizut erantzunik entzun. Baina berdina egiten jarraitzen duzu eta egun hauetan ere, zuri begira pasa ditut gauak, ezer esango zenidalakoan. Eta uste dut, jaso dudala zure erantzuna. Ondo jaso ere. Beste behin, gora begira tontotuta eduki nauzun horietako batean, bapatean desagertu zara.
Zu bezala nabil ni ere. Tarteka betetzen naiz postaleko argazkietarako adina. Eta ezin izaten dut ezkutatu; lainoen artetik ere, somatzen da beteta nagoela. Baina bapatean... ez naiz ezer.
Eta ez dakit domekak eraginik duen hor, izarrak elkartzen diren nire boikotean, edo nik, eta nik bakarrik daukadan horren errua. Gehiegi betetzearen enpatxoak egiten al dizu zuri ere kalte, amandre potola-eder?
Zuk bederen, badakizu noiz tokatuko zaizun berriz ere ilgora. Niri kalendarioak, ez dit ezer txibatu oraindik.

Begirada bat izan zen

2011-02-07T20:25:00.005+01:00

Begirada bat izan zen batu gintuena.
Munduari begiratzeko modu bat.
Munduari nondik begiratzen genion.
Sua piztean, gora begiratzeko ohitura. eta gero behera.
Lotsatiaren begirada.
Kalean, atzera begiratzearena.
Hezkuntzak gure begiak merezi zituenaren ustea.
Gune bati begirada, begirada batean, leku bat gune bilakatu beharra... azpiegitura eta guzti.
Uniforme baten begiradak atera zizkigun malkoak; dei kontinuoek. (eta bost mila begirada hara gora, eta begiak itxi beharra; belarriak isildu beharra)
Trenari begira, trenetik, emandako orduak.
Autoko leihotik parajeak ikustearen plazerra.
Barra bazter batetik botatako horrek denak.
Afari batean, lagun arteko begietatik alde egindako begirada beroak, konfusoak.
Gaztelu baten handitasunetik, begirada bat hirira.
Bi oheren arteko begiradak batu gintuen, ohe bakar batean.
Ez diet begi haiei begiratzeari lagatzen. Baina trena ez da bide erdian geratu, aurrera doa helmugaraino, eta nik barruan jarraitzen dut, kanpora begira.
Begirada bat izan zen batu gintuena... mila begirada geratzen zaizkigu, begira jarraitzeko.

Farolak pizten ez ziren kaleko sotoko kontuak

2011-01-23T17:36:00.003+01:00

Ez nuen sinestu nahi. Ondo zihoan dena. Lasai, bere martxan. Baina bapatean, non geunden gogorarazi zigun. Argia joan zen. Musika beltzaren erritmoaren faltan utzi zizkigun belarriak, begiak beltz. Begirada gaiztoek espaloiak zeharkatzen dituzten bazterreko eskailerapean geunden.
Komunera abiatu nintzen, momentuko erokerian, inork berdina egingo ez zuela uste izanda. Konbateak lehen asaltoan salto, ez zen giro; Bronx auzo malapartatuan erreko ziren lehen fusibleak baino ez ziren haiek. Gau osoa genuen aurretik.
Baina komunak bustita eman zidan ongi etorria. Salida de Emergencia, argi berde batek erakutsi zidan non itxi behar nuen atea. Han ez zegoen baina irteerarik. Berandu ibili nintzen. Atzetik atzeman ninduen. Bustita bera ere, fusibleak berorrek erre izan balitu moduan, kalanbre luze baten ostean agertu zitzaidan, energia gaindosiak jota-edo. Orduan bai, orduan ez nuen ezer ulertzen, begiak gor, belarriak mutu... ahorik ezin nuen zabaldu, ondo entzuteko. Ez dakit apenas esan zidan ezer. Badakit egin zidala tira berarengana, gogor... eta nik utzi egin niola egiten nirekin, nahi zuen dena. Esan nion, hartu nazazu, eraman zurekin, atera niregandik, nahi duzun guztia. Horren ordez, bertan geratu ginen, energia-lapurra, eta ni. Eta beste guztiak, argia noiz itzuliko zain, komunetik kanpo. Hurrengo minutuak azkar igaro ziren. Merezi izan zuten. Ez da alperrik joaten argia, denok farolari begira gaudenean. Berdina atzo ere. Bazekien zer egiten zuen. Gero lagunaren albora itzuli nintzen. Ezer pasatu izan ez balitz moduan. Argia itzuli zen, orduan bai... energia gaindosia! Eta begiak itsu berriro.
Baina nik banekien nondik ikusi, begiek ez bazuten itzuli nahi.
Gerora galdetu zidan lagunak:
-Zergatik etorri zara bustita komunetik?
-Norbait ezagutu dut.
-Nor?
-Ezin dizut esan.
-Ez esan. Bera zen. Benetan? Bera zen?
-Bai, bale, bai; Kelly zen. Ez esan inori.
-Eta, zer esan dizu?
-Ezer ere ez.
-Eta zuk, zuk zer esan diozu?
-Nik? gauza asko.

bart gauetik, begiak zabaldu gabe nago oraindik.
Eskerrik asko Kelly, energia gaindosiarengatik!

Merkealdirik ez, mesedez

2011-01-18T10:13:00.003+01:00

Lagun batek idatzi du zuetaz guztietaz, zuei idatzi dizue. Nik ezin izan ditut erantzun gabe laga, hitz haiek.

Ez daukat zugan pentsatzen jarri beharrik, zurekin oroitzeko.
Baina begiak itxita egitea gustatzen zait. Horrela, ohean sartuta, egunaren azken ordu horietan... bakarrik gaudela sentitzeko. Ni, eta zu, eta beste zu, eta beste zu ere.
Oroitzen dut goizaldean esnatuta burura etorri zitzaidan ametsa. Zurekin egon nintzen berbetan. Kalean topatu ginen. Harrituta galdetu nizun nolatan zinen hor, kale bazterrean eserita. Erantzun zenidan aspertu egin zinela itzalpean, lagunekin egoteko gogoa zenuela eta paseotxo bat ematera irten zinela. Gaua pasatu genuen elkarrekin, berriketan. Esateko nituen hitz denak esan nizkizun. Kontatu nizun nola nengoen, zenbat botatzen zintudan faltan, eta entzun nizun gustura nola sentitzen zinen zu.
Gero itzultzeko ordua iritsi zitzaizun eta besarkada goxo bat emanda alde egin zenuen berriro. Oraingoan agurtu egin zintudan. Gero arte!
Ez zara lehena izan. Esaten digute ez zarela azkena izango (erakutsi nahi digute astearte goizero). Merkealdirik ez oraingoan zuretzat. Lehen ere ez zinen dendetara asko joatekoa.

Ez dugu hankarik altxatuko lurretik dantza egiteko ez bada, baina ez dugu ahaztuko, zebra biderik ez badago, kotxez betetako karreterara ere irribarrez salto eginez gero, kotxeak geratu egingo direla gu pasatzeko!

merkealdietako txolloak gezurra dira.
garesti ordaindutakoa merke irtetzen da azkenean
erosketa ona egin dugula sinestu, besterik ez dugu.

Ez zaigu loteria tokatuko, baina irabaziko dugu.

2011-01-09T02:49:00.003+01:00

Preparatzen ari zela esan zidan... nik sinetsi egin nion... ordutik ez dut bere berri izan. Antza Euskal Herria ez da horren txikia; antza, ez dugu beti izango, Bilbaoooo. Polita izango litzateke, baina hori ez da kontua. Ez da gaurkoa. Ez da bera desagertu (ez dut espero), ez da Bilbao desegin (ez dut bederen igarri), baina zuk alde egin duzu, ihes egin gabe... urrutira.
Eta ez da horrenbeste begietara begiratzen nauzulako beste askok ez bezala, ez da ezagutu nauzulako azken bi-hiru urteotan inork ez bezala, pasa dugulako denbora asko (gehiegi) elkarrekin, ematen dizkidazulako espero gabe, tokatu gabe, bustitzen nauten musuak...
Ez da eskatu didazulako hau idaztea, ez bada idatzi nahi nizulako eskatu gabe. Ez da joan zarelako, ez bada itzuliko zarelako (beste denak bezala).
Tori egin nahi dizudan, egin nahi nizun, egin diezazukedan (tori hori, euskaltzaindia!) omenaldirik osoena. Oso-osorik, hau zuretzat. Ni, nigandik geratzen den dena, eta nire hitzok.
Ezin dizut eskatu ez joateko; itzuliko zarenaren esperoan geratu naiz. (Elkarrekin itxarongo diegu, geratzen diren besteei) Izotzaren jolasean, berriz ronda hasi artean.
Bitartean, musu bakar bat!

tx-tx

eta ez naiz ni izan

2010-12-30T01:32:00.005+01:00

Inoiz begiratuko ez nionari begira nengoen. 20, 21, ez dakit, 22... mutil baloiaren atzetik; eta neu begira. Inork ez zidan esan... euskaldun izatia zein nekeza dan... ezin esan baina gaizki pasatu dudanik. Ez galdetu nori egin dioten txalo, nor agertuko den lehen planoan, nork eman dituen hiru ostikadak. Ez nituen ezagutzen. Zu ere ez asko. Zuk ere ez ni asko. Baina bazirudien baietz. Inori lapurtutako hitzak bota dizkidazu, inoiz norbaiti entzundako hitz solteak... denak, entzundakoaren kontrara, alderantziz. Esku artean zenuena izango zen. Horrek nahastuko zintuen, akaso.
Ostikada nork jo duen ere aipatu duzu behin edo behin. Txalo egin diozu, aupadaka. Gero, ez da asko gehiago behar izan. Gauak egiten du berea. Gertuegi ginen.
Laster altxatu duzu. Azkar busti zara-naiz-nauzu. Ez nuen halakorik espero. Likatsu laga dizkidazu izter aldea, sabelaren bazterra eta atzamar bat baino gehiago. (Busti egin gara, eta ez naiz ni izan)
Pena, gainera bota didazun tragoak baino ez gaituela busti gaurkoan.
Inork ez zidan esan... euskaldun izatia zein nekeza dan...

Norbaiti bihotza oparitu zion horri...

2010-12-20T15:44:00.002+01:00

Bai, zuri idazteko gogoz nago.
Ez dut gehiegi pentsatu idatzi behar dudan honetan. Egia esan, hitzak bakarrik ateratzen dira, eta presaka nabil gainera, beraz, hemen doa. Laneko mezu baten zain edo hartu dut ordenagailua eta sartu naiz nire email pertsonalean; nire harridura ez gustukorako zure mezu bat aurkitu dut sarrera ontzian.
Ezer baino lehen, eta datozen hitzak horrelakorik adieraziko ez dutenez, eskerrak eman behar dizkizut beste ezertan hasi aurretik. Nire helbidera idatzi didazun mezu horretan azaltzen duzun moduan, bai, abenduaren 22a asteazkena da, eta nik gaizki jarri nuen blogean. Eskerrik asko beraz.
Baina hemendik aurrera, zure bihotz galdu plantan jarraitu nahi baduzu, anonimotasunetik idazten, geratu zaitez blog ireki honek ematen dizkizun pribilegioen barruan.
Pasa den astean, lagun batek baino gehiagok gomendatu zidan zure iruzkinak borratzeko, blogeko iruzkinak egiteko aukera ixteko... posible delako zure intentzio onenarekin idatzi izana iruzkinak, baina ezin duzulako zeuk ere ukatu, erdiak ez direla ulertzen, eta beste erdietan halako misterio ez erakargarri bat azaltzen duzula. Nik ezetz erantzun nien. Blogak bere horretan jarraituko zuela. Baina neuk ere ez dut ukatuko; misterio horrek aspertu egin ninduen azkenerako.
Ohartuko zinen, blogak bere horretan jarraitzen duela. Iruzkinak egiten jarraitu dezakezu, planteatu nahi izanez gero nik neuk bederen ulertuko ez ditudan ekuazio matematiko arraroak, idatzi poesiak zenbakien birtuteen inguruan, baina gauza bat utzi nahi dizut argi, eta hemendik, publikoki: nor zaren ez dakidan bitartean, ez berriz niri mezurik idatzi nire email helbidera. Hori lagun, ezagun, eta konfiantzazko jendearentzako helbide bat da; besteontzat, hemen egonda nahikoa.
Barregarria iruditzen zait egoera hau. Ia-ia lepoa jokatuko nuke ezaguna zarela, zerbait gehiago ere jokatuko nuke, akaso laguna ere bazaitudala... adarra jotzeko modu xelebrea zurea. Deituidazu bordea nahi izanez gero, arraroa irudituko zaizu akaso, baina ez zait zure mezua gustatu.
Eta beste gauzatxo bat esango dizut. Horrela, pikatuta harrapatu nauzulako: zure bihotz lapurretaren perfil zibernetiko horretan, kontuz ibili; ez duzu eta beti mrbastelcorazon delakoa berdin idazten! eta azken aldian denbora asko daukat libre, internetean ikerketak abiatzeko. Ez zara uste duzun bezain anonimoa.
Hurrengo ikusten zaitudanean, keinu egingo dizut begiaz. Honez gero bihotza berreskuratu baduzu, hitz egin dezakegu aurrez aurre matematikaz, edo literaturaz. Bestela, topatuko gara berriz ere hemen.

Zeuk bidalitako mezuan esan didazun moduan... Ondo izan!

Neguak, hori da duena

2010-12-09T20:12:00.003+01:00

Ze hotz.
Esaten dit txamarra handidun lagunak.
Belarriak ere estali dizkio artile beltzak.
Malko batek busti dio ezkerreko begia.

Euskal Herri tropikala.
Erantzun diot nik, barrezka
eta gerritik heldu diot, ez dezan berriro errepikatu... ze hotz.

Baina batek badaki, hemen bizi bada, horrela behar duela neguak. Eskularruak, txamarra handia eta artilea, denaren gainetik artilea (nahiz modan jarri duen Durangesadoak bestelako Himalaya-moda bat) behar dituela neguak kalean ibiliko bada. Eta bada beste gauza bat. Baselina. Ezpainei ez dielako ezer zor neguak Euskal Herrian, ez dielako barkamenik zor. Treguarik ere ez. Eta bere horretan, ezpainak zartatu egiten dituelako neguak, edo bere hotzak.
Eta hotz horretatik atera nahian dabilenak, bero bila gerritik helduta, ikusiko du... hotzak ez ezik, beroak ere zartatzen dituela ezpain batzuk Euskal Herrian.
Beraz, orain gutxi, ezpainez betetako lagun arte bero hartan esaten genuen moduan... ante todo, baselina al cuerpo! Ez dadila izan hotza, gorputza dar-daraka jarriko diguna!

Ostiral goizeko galderak

2010-12-03T12:32:00.002+01:00

Zer da erromantikoagoa, euria ala elurra? Zer da politagoa, kaio 1 erreka (itsas adar) gainean hegan, ala 11 kaio Bilboko Erriberako barandila zurian kieto-kieto?
Zerk bustitzen gaitu gehiago, euriak ala txingorrak? Zerk ematen digu min?
Zergatik diogu beldurra etxera bakarrik joateari? Atzetik segika daukagun horregatik ala ez delako hori atzetik etorri?
Nork esan zigun 1 + 1, 2 zirela? Noiz sinestu genuen hori?

Zergatik uste dugu galdera guztiek behar dutela erantzun bat, eta bakarra?
matematika ordu gehiegi dago eskoletan, edo matematika gehiegi erabili da literaturan. 2etako1.

"Nahi dudan guztia... nahi dudan gauza bakarra"

2010-11-30T19:26:00.004+01:00

Harremanak, lagunak, momentu politak, plazerra, barrea, negarra, egun grisak, zerua, etxea, tabernak, afariak, poteoak, patata tortila, pertsonak, ni, irribarrea ahotik kendu ezina, ilusioa, emozioak, tristura, nostalgia, beldurrak, konpartitzea, hitz egitea, sentimenduak, lotsa, maitasuna, beharra, amets egitea esna, deskantsua, isiltasuna, oihuak, janaria, gizartea, hotza, taldea, begirada sarkorrak, norbanakoa, besarkadak, laztanak, idaztea, konfiantza, baleta, kaletik eskua emanda joatea, ezpain gorriak, ber-elkartzeak, Euskal Herria, sudur gorriak, etxekoak, maitaleak, gau luzeak, lo egin ezina, paseatzea, argazki zaharrak ikustea, momentu txikiak, usainak, abesti bat, argazki berriak ateratzea, mezu polit bat mobilean, email luze bat egun aspergarri batean, lore bat, espero ez nituen hitz batzuk, mila bider ikusitako pelikula, gona motz bat, minik gabeko hilekoa, ilea moztea, iluntzeko bainu bat biluzik itsasoan, limoizko izozkia, malko bat barre algara batean, elurraren zuritasuna, belarrira asperen bat, hozka bat lepoan, kandela baten argia, amamaren bainen purea, lo hartu aurreko azken hitzak, masaje bat, mundua konpontzeko berriketaldi luze bat, neure buruarekin berba egitea, lagunen berri onak, nekea, logurea, indarra, lotsagabekeria, harrotasuna, sinestea.
Ez dut asko gehiago behar. Bizirik bizi naiz.

Barrura sartu didazu

2010-11-29T18:56:00.002+01:00

Begiak itxi ditut.
Gehiago ezingo dudalakoan.
Horrela ari zarela, iristen da puntu bat itxi egin behar ditudana.
Goxoki zatoz.
Belarrian somatzen zaitut. Sudurrean...
somatzen zaitut.
Mila hitz esan dizkidazu ahorik zabaldu gabe.
Nik ahoa zabaldu dut.
Hasi zara sartzen.
Ez daukat toperik, gaur ez.
berriz ez dut begirik itxiko. Sartu zaitezen nahi dut.
Zabalik naukazu. Sartu.
Somatzen zaitut. Batera bestera, nire barruan.
Luzatu egin duzu, gogortu... zorrotz.
Barruan somatzen zaitut.
Barruraino sartu zara, sartu didazu
begirada.
Inoiz ez zait begirada bat,
horren barrura sartu.
Eta barre egiten dudala diozu.
Berriz ez dut begirik itxiko.

Maitemintzen nauzue

2010-11-27T01:02:00.004+01:00

Bapatean lurra zuritzeraino iritsi zen txingorrak eman zion hasiera. Hemen zinen jada. Nahikoa genuen horrekin. Baina hala ere, ezpainak margotu genituen gorriz, atzoko gauaren marka geratu zedin edo, nonbait, muxuren batean. Sugur gorriak poltsikoan... ez genuen aterkirik behar atzo ere. Dantza ez, salto egin genuen euripean... oihuka, el patriarcado, el patriarcado... txingorraren kulpa ere berak atzo. Baina gu pozik. Ez da triste egoteko eguna. Garrasi egiteko eguna da, bale, ados, ba egin genuen. Ardoz busti genituen ezpainak, txokolatezko pastelez zikindu hortzak... berba goxoz busti belarriak. Neskak, atzo argi geratu zen, gaur agerian geratzen ari da nire hitzetan... maiteminduta naukazue. Hori da dena, esan dut, listo. Maitemintzen nauzue elkarri begiratzen diogun bakoitzean. Horrela, berbeta kulto horrekin, geure teoriak ateratzen hasten garenean... sasi jakintsuen neurrian, la ostia garela sinesten dugunean. Ez al gara, ba? Eta ukitzen zaituztedanean... zuen gorputz erotiko, goxo horiek nire ohean sartuta... zanpatzen nauzuenean zuon kontra, itotzeraino!

Besoa jaso eta argentinarrak bagina (bajina bagina...) moduan hasten garenean nuetra kontxa gora eta nuetra kontxa behera... denak dauka zentzua, zentzugabekeria orok! Eta nire kamararen aurrean jarri, eta Euskadi Irratiko mikroari Laboarenak egiten hasten zarenean, Egigureni esan beharrekoak esaten...
Maite dut elkartu, eta sentitzea mundua geratu egin dela. Ez diola inporta zer ari den gertatzen. Ez dela ezer aldatuko, honek horrela jarraitzen badu! Maite dut gau bat elkarrekin pasa, eta ohean saltoka esnatzea, kantuan, nahiz ardoa buruan kolpeka ari zaidan.
Gustatzen zait horrenbeste zuekin egotea, ez zaidala inporta beste gauza batzuk gaizki joatea. Eta bart esaten genuen moduan... harro esango dugu, norbaitek gaizki joate horretan, popatik eman behar badigu... ez gara arduratuko!
Eman diezagutela popatik, eman! (eurak ez dakite baina) Baselina emanda arrapatuko gaituzte!! Eta nola ez, dantzan!!!

Lagun baten, lagun baten, lagun batzuk...

2010-11-24T12:49:00.004+01:00

nire lagun baten, lagun baten, lagun batzuk... eta nire lagun askok ere... denok, orokorrean, arazo larri bat daukagu. Ez gara ohartzen, baina gure inteligentzia gaitasunak egunetik egunera, generazioz generazio gutxituz joan direla diogunean, ez dugu gezurrik esaten.
Garai batean asko genekien, zekiten. Hori beti esaten zuen gure amamak ere. Nik ez nion osorik sinesten, esaten zuenean; ez zekien interneta zer zen. 13 urte nituen. Batzuetan beranduegi ohartzen gara zenbait gauza garrantzitsutaz. Baina ez da hori gaurko gaia.
Kontua da, garai batean asko zekitela. Bazekiten inguruan zutenetik jaten, ingurua zaintzen, ingurua mantentzen, hobetzen... bizirauteko ez ezik, bizirik irauteko. Eta ez naiz baserriko baratza eta ganaduataz ari. Harremanetaz ari naiz, beste behin.
Baina egun ahaztu egin ditugu atzean utzitako baratza eta ganaduarekin batera, beste gauza asko ere. Ez dakit nik daukadan pentsatzeko denbora gehiegi egunean zehar, edo jendeak ez duen batere pentsatzen, baina sarritan uste dut tontoak garela. Bai, hori da hitza. Ton-to-ak!
Ez bagara gai ulertzeko harremanek ematen digutena, ez bagara gai gozatzeko bakoitzarekin, elikatzeko nahi dugun heinean eta baztertzeko merezi ez badigu, ez bagara gai beste gauza askorekin egiten dugun moduan gertaerei aurre hartzeko, hitz egiteko, lantzeko, goxatzeko, nahi duguna esan eta egiteko... albokoari merezi duena eskaintzeko, albokoarengandik nahi duguna jasotzeko...
Orduan, benetan esaten dizuet, ez dakit zertarako gauden hemen. Ez dakit zertarako ikasten dugun, zertarako esnatzen garen egunero, zertarako lo hartzen dugun egunero, hurrengo egunean esnatzeko asmotan.
Ez dut ulertzen beldurrezko pelikulekin beldurtzen ez den jendea. Baina are gutxiago ulertzen dut, beldurrezko pelikulekin beldurtu ez, eta ondoren bere albokoak emango dionarekin beldurtzen dena. Amorratu egiten nau. Zeren beldur zara?
Mesedez, arren, otoi! Emozioen kudeaketa jasangarri bat orain! Emozioen kudeaketa jasangarri baten alde, denok gozatzera, hitz egitera, dantzatzera, ezetz esatera, baietz esatera, horrek entzutera!
Emozioen kudeaketa jasangarri bat orain!
Eta hori iritsi bitartean, jarri bolumena topera eta egin dantza euripean, honek ez du eta geratzeko asmorik!

Behin (bigarrenez)

2010-11-22T15:35:00.005+01:00

(Hauxe idatzi duzu.

Eta gustatu zait Kattalin, asko. Hori esan behar dizut beste ezer baino lehen. Baina orain, tori beste hau, eta ohartu zaitez, zuk esaten duzun guztiaren gainetik... ez zaudela ama izatetik, horren urrun.)

Behin, eskuak heldu zizkidan gogor
eta bortizki bultza sofara.

Biluzteko agindu zidan
eta nik egin.
Gainean eseri zen,
biluzik bera ere,
eta hankak ireki zizkidan gogor,
belaunikatu egin zen nire iztarren gainean.
Gogor kolpatu zidan gerria,
bi eskuez.
Bere irribarre urduria ez nuen ulertzen.
Haserre ote zen,
edo agian pozik,
berriz ginelako horretan.

Ura bota zidan bularrera,
eta gero alura.

Nik esan nahi nion,
enuela lubrikazio beharrik,
baina mutututa nengoen,
eztarria handituta.

Eskuak askatu zizkidan,
baina ez mugitzeko agindua eman atzetik.

Eta ulertu nuen urarena orduan,
eskua, esku osoa, ukabila ondoren, sartu baitzidan barrura.

Uste dut une batez hil egin nintzela.
Gero dena, dena odola zen nire aluan.

Eta negarrez somatu zintudan ondoren.
Altxa, eta ez mugitzeko agintzen jarraitu zuen.
Malko artean jantzi zinen
mantso.
Oso mantso.

Atetik eraman zintuela ikusi nuen orduan,
eta ezin nizun ezer ere esan,
ahotsa, borondatea, lapurtu baitzenizkidan ordurako.

Haren azken hitzak entzuten ditut oraindik tarteka,

Barkatuko didazu noizbait.

Eta han geratu nintzen,
biluzik,
mina gailentzen hasi zenean.

Eta ulertu egin nuen orduan,
odolez ulertu,
zer zen barruan nuena,
ulertu egin nuen orduan,
odolez ulertu,
zu ez zinela, sobera nigan.

Barruak hustuta...

2010-11-19T18:05:00.002+01:00

euria ari du, euria...
eta saltoka... dantzan aritzeak bustitzen gaitu. Ez dugu aterkirik behar, nahiz euria ari duen, nahiz busti garen, kalean ez dago potzurik.
Ez dugu aterkirik behar, baina jantzi txanoa, etxetik irten aurretik.
Inoiz ezin da jakin noiz sartuko diren lainoak, itsaso aldetik.
Eta behin sartuta, pena geratzen bazara euritan dantza egin gabe, gehiegi bustitzearen beldurrez!

bapatean, urte bete igaro da

2010-11-17T18:40:00.003+01:00

Ez dut esango ohartu ez naizenik. Ez dut esango oroitzen ez naizenik. Atzo izan balitz moduan gogoratu dezaket dei hura. Gau hura. Eta ondorengo egunak. Baina hala ere...
zuk ez duzu berdina esango, baina niri azkar pasatu zait urtea. Motz geratu zait. Edo egunak galdu zaizkit, euren bila hasita. Egiteko nituenak egiteke joan da urtea. Ez nizun idatzitakoa bidali. Sobrean sartuta izan nuen, baina ez nizun bidali. Ez dakit zergatik egiten diren horrelako gauzak, baina ez da (nire) lehen aldia. Eta urte osoan oroitu naiz, baina orain bereziki esaten dut, ez nizun bidali. Ez dakit zer idatzi nizun. Baina ziurrenik, gaurko eguna iritsiko zela esaten bukatuko nuen eskutitza.
Iritsi da eguna, eta gaur naiz zuri idazteko kapaza. Urduritasuna izango da.
Bazen ordua, ongi etorri artista!

euripean nator... busti nahian!

2010-11-10T22:37:00.002+01:00

Denbora pasatzen da, egunak joan eta etorri egiten dira... eta hemen ezer aldatzen ez dela dionak... gezurra esaten du!
Nik ez daukat gezurretan aritzeko gogorik. Egiak esateko gogoz nabil aspaldion. Pentsatzen dudana esateko gogoz. Irakasle batek esan zidan behin, 16 urte-edo izango nituen orduan, bihotzetik ahora baino, burutik pasata bidali behar nituela hitzak ahora. Ez nion arrazoirik kendu orduan. Gaur ere arrazoia emango nioke hala esango balit. Baina arrazoiak ez du beti balio. Gerrak ere, ez omen zituen arrazoiak hasi. Eta gerran bizi gara, gerrak bizi gaitu, ez ahaztu hori.
Denbora pasatzen da, eta egunak gero eta motzagoak iruditzen zaizkit. Gero eta barre gehiago egiten dut. Gero eta negar gehiago egiten dut. Gero eta salto gehiago egiten dut. Gero eta korrika gehiago egiten dut (behingoz puntuala izateko hartu dudan konpromezu horregatik akaso). Baina gaur, euria egin du, txingorrak jo dit burua gogor, eta ez dut korrikarik egin. Trena galtzear egon naiz, baina ez dut korrikarik egin. Barre egin dut, goitik behera busti naizela ikusi dudanean negargurea ere sentitu dudan arren. Barre algaraka hasi naiz neu bakarrik, bilboko autobus bat paretik pasa eta praka guztia zipriztinez bete didanean. Txingorra ilean kateatu zaidanean. Ia-ia labainduta lurrera erori naizenean.
Eguraldi honek, barregurea eragin dit gaur. Eta polita da hori.
Pena bakarra daukat. Pelikulako eszena bizi nahi dut. Badugu eszenatokia. 3, 2, 1, HASI.
Euripean ikusi zaitut. Ikusi nauzu. Aterkia lurrera bota dugu. Ni baleta dantzatzen hasi naiz. Barrezka nago, kalean entzuten da nire barrea. Zurea ere orain. Besotik heldu, eta batera egin dugu salto gora, gora. Une batez, eskuekin zerua ukituko bagenu bezala igo ditugu besoak. Gora begira, aurpegia busti digu euriak.
Ez da busti den gauza bakarra.

Delirium (cua)TREMENS(tral)

2010-06-11T19:20:00.003+02:00

Graziosoa da. Azterketetan nola transformatzen garen ikustea. Guretzat, da graziosoa. Albokoarentzat paranoia izugarria izan daiteke, beldurtzeko besteko amets gaiztoa... baina ahaztu albokoak. Barregarria izaten jarraitzen du.
Kuriosoa da, ze lehenago ere sarritan aipatu izan dut hemen (eta entzuten diot edonori) normalean egiten ez ditudan gauzak egiten hasten naizela (eta garela). Eta normalean egiten ez ditugun gauza guzti horien artean, garrantzia berezia hartzen du puntu batek: MATERIAL ESCOLAR. Lehen liburu dendara, orain txinora, joaten naiz eta edozer erosten dut. Egun batetik bestera paper artean ordena gustatzen zaion pertsona bilakatzen naiz. Post-it, post-at, post-et eta beste denak erosi ditzaket egun bakar batean. Irten naiteke dendatik kolore fosforito zatar hori daukaten lau rotulagailu desberdinekin, eta beste bost karpeta desberdin, plastiko transparente horiek, eta nola ez, klasifikagailu bat, folioak, (zuriak eta koloretakoak) eta zelo, eta zelo jartzeko katxarrito polit hori, eta grapagailu bat, hartu dudan grapagailurako balio ez duten grapak, eta zulagailua... eta etxera iritsi, eta dena ordenatzen hasten naiz. Eta hasieran ikasteko hartuta neukan denboraren erdia pasatzen dut horretan. Eta gero ohartzen naiz, apunteak falta zaizkidala, edo horrelako edozein tontakeria (txiki... ejem...) eta orduan agobiatzen hasten naiz, ahazten dut material guzti hori, eta bukatzen dut, edozeinen apunteak, betiko arkatzarekin azpimarratzen. Eta hurrengo egunean ere berdina gertatzen zait, eta hurrengoan, eta horrenbeste agobiatzen naiz, inguru guztia nahasten dudala, logelak desastre bat eginda bukatzen duela (eta denbora galtzeko hori ordenatzen hasten ez banaiz behintzat) galdu egiten dut erosi dudan material polit eta kolotsu guztia; eta orduan, besterik gabe, behar ez dudala pentsatzen dut. Hurrengo azterketara arte, noski.

Warhol, Warhol...

2010-06-02T20:06:00.003+02:00

oh, mary linn, mary linn... larrosa ta krabelin!!!!
warhol, warhol... why? jooorrrrrrrrrrr!!!!!!!!!!! what? jo, jo, jo...
Ez da posible... ezin liteke...
Zergatik, guztion musa, guztion eredu...erotiko... sortu zuen norbaitek zure aurpegitik horrelako irudi desfiguratua! zergatik egin zintuzten koloreko, horren bazinen ederra, polita... ezpain gorri eta soineko zuriz... ia-ia-zuri-beltzean.
Zergatik nahi dute dena koloreko, kolore zatarreko... zergatik desfiguratzen dituzte horrenbeste koloreak, bukatzeko bizitza zuri-beltzean bizitzen? azterketen itzaletan...
markapaginasen eta azpimarragailuen koloreak baino ez ditut ezagutzen...liburu zuri beltzetan.

Eta orain zu... orain berriz zu. Zure kolore desgraziatuekin... pototxoparen borrero nazkagarriek madarikatu zintuztenian... egon nahi nuen bertan, esateko, ez zezatela zabaldu irudi hura! baina ez! ez nintzen egon, eta orain, ikasi beharra daukat hori egiten, edozein irudirekin... edozein izango bazina bezala, zu, mary linn.
Burla egin diet aurrez, baina barita magika, kortar-pegar, imagen-rekortar, eta muestra de kolores nahi ditut!
Baina egia da, onegia naiz beraientzako. Ez naute merezi. Beraz... warhol, warhol... zure bila noa... mary linni eskutik oratuta!

Hasi dira!

2010-05-25T12:28:00.004+02:00

Hasi dira, eta irudiek beraien kabuz hitz egiten dutenez ez naiz luzatuko.
Ez dakit aurten kronikak izango diren, izango diren albiste motzak edo foto-erreportajeak. Baina jasoko duzu zerbait. Momentuak merezi du eta!

Eskerrik asko!

2010-05-18T12:12:00.004+02:00

Beste urte bat. Beste urte batez, egin dut lo gaurko egunez begiak zabalik. Norbaitek noiz esnatuko, noiz etorriko inor logelara garrasika! Edo nork deituko telefonoz... ni baino goizago dabilen inor...
Askok normal, ezer egin gabe pasatzen dituzte horrelako egunak. Ulertzen dut. Baina nik, urtean zehar kanpora pasiara ateratzen dudan nire barruko umea, bereziki gaur ateratzen dut kanpora. Eta gustatu egiten zaizkit globoak, erregalo papera, jateko bereziak, muxuak, besarkadak, belarriko tirakadak eta deiak, mensajeak, email politak... Eta beti egoten da norbait esaten didana umekeria dela hori, egunero dela nire eguna eta horrelako tontokeriak... baina nik ez dut nahi egunero nire eguna izaterik. Ez dut nahi egunero norbaiten deiarekin esnatu, edo mobila aldean eramatea egun osoan, edo egunero jatea gehien gustatzen zaidan jatekoa, edo jasotzea behar ez ditudan opariak...
baina bai egun batez.
Egun batez, edozein arazo ahazten dut. Dena izaten da polita, horrela izatea nahi dudalako, eta hori ulertzen ez duenak, hobe du gaur nire ondora ez gerturatu!
Gaur, nire eguna da. Eta ospatu nahi dut, nik nahi dudan moduan!

Jaiki gara, eta nola gainera!

2010-05-11T19:22:00.001+02:00

Hernani, hiru egun, 150 neska gazte feminista.

150 arrazoi baino gehiago, 150 begirada, 150 irribarre, 150 besarkada, 150 ezpain gorri, 150 hitz baino gehiago, ahots, irudipen, bizipen... Helburu bakarra.

Hanka Hutsik joan nintzen, beteta itzuli naiz. Saltoka itzuli naiz, hankak lurrean ditudala, eta eskuak zeruan... eta hegan... Hernanin bizitakoarekin. Hitzak falta zaizkit gaur. Irudiz beteta nago. Momentu politez beteta daukat burua. Bihotza! (zergatik ez, ni ere hippy!)

Kuleroak ditut buruan... eta kuleroak hanka artean...blai. Busti egin nauzue. Zuen hitzek busti egin naute. Muxu eta besarkadek. Malkoz eta bestelakoz busti nauzue. Maitasunez gainezka esaten genuen igandean eta horrelaxe jarraitzen dut. Amorruz eta irribarrez begiratze dut ingurura. Harro gogoratzen dut Hernanin egon nintzela. Harro kontatzen diet ingurukoei mila identitate ditudala barruan, nahi dudana naizela. Feminista sentitzen naizela... feminista dela nire jarduna. Pantoja bat dudala barruan, ateratzen dudala maiz. Kontaktua gustatzen zaidala, jolasteko. Sortzaile naizela ni ere. Eta artista. Potentziala dago neskak! potentziala! ONAK GARA! esaten dut harro. Harrotasunez, harrokeriarik gabe.

Ez dut ahaztuko, sekula. Eta ez naiz aspertzen, esateaz... zorionak eta eskerrik asko!

gaur. atzo eta bihar

2010-03-08T14:20:00.005+01:00

Zorionak jaso ditut dagoeneko.

neska izatearen zorionak. Zoriondu nau(te) neska izatearren, eta alaba, emakumea, ahizpa eta emakume bizarduna. Takoiak erabiltzearren, ezpainak gorriz margotzearren, gona motxak janztearren eta prakak erabiltzearren, izerdi usaina izatearren eta iletsua. Depilatzearren, eta polita eta zatarra izatearren. eta argala izatearren batzuetan eta lodia beste batzuetan. Etxeko lanak egitea gustatu egiten zaidalako, eta borrokalaria naizelako, histerika, depresioak jota egoten naizelako batzuetan eta hurrengoan irribarrea ahotik kendu ezinda, eta exageratua naizelako askoren iritziz eta negar egiten dudalako, barre, eta garrasi; baina isilik egoten ere badakidalako, eta baietz esaten dudalako eta ezetz esaten dudalako.
Zoriondu nau(te) . Gaur.
eta nik, gaur, zoriontzen zaituztet ni bezalakoak, berdinak ez zaretenok, izan nahi ez duzuenok. Eta atzo eta bihar, esaten dizuet, segi izaten more eta gorri!
Begiak more, eta ezpainak gorri!

Broma eta laztan artean, bi aurpegi

2010-03-05T12:42:00.001+01:00

Aspaldi pentsatu zuen Anderrek gaur gaueko mozorroa. Baina denbora luzez egon da hala ere etxean ondo jantzi eta kalera irten arte. Arrebaren laguntza behar izan du horretarako ere. Berak sarritan lagun artean esan izan duen moduan, ez da eta Ander emakumekeriekin jolasean jardutekoa. Mutila da bera, aita bezain gizona. Eta kito. Horregatik behar izan du horrenbeste denbora. Berak ez dakielako begiak ondo margotzen, ez eta ezpainetan kolore gorri hori ondo geratzeko nola zabaldu behar diren ezpainak. Ez daki gona motxaren azpitik jantzi behar dituen galtzerdi luzeak nola sartu behar dituen, neska gaiztoek izaten dituzten karrera delako horiek egin ez ditzan galtzerdietan. Kotoia jarri du titien pare, baina bularrekoa lotzen ere arrebak lagundu behar izan dio. Berak, nola askatzen diren baino ez omen daki. Barre egiten du Anderrek horrelakoak esaten dituen bakoitzean. Barre egiten diote bere lagun guztiek.

Afaldu ere etxean egin du eta afalostean irten da kalera. Ileorde horia dauka buruan. Begi-urdina da bera, eta arrebak urdinez margotu dizkio betazalak ere. Masailetan, urrutira igartzeko besteko hauts pila bota dio eta ezpainak, direnak baino handiagoak ematen dute. Gozo eta gorri.
Kamiseta arrosa dauka jantzita. Gainean ezer ere ez. Hego haizea dabil eta kalean ez du hotzik pasatuko. Tabernetan, traba baino ez dio egingo txaketak eta horregatik utzi du etxean. Gona motz bakeroak estaltzen dio ipurdialdea. Estu-estua da minigona. Ondo margotuta joanez gero ere, berak dioen moduan, gizona dela igarri dadin. Ez dadila bederen, inor nahastu. Ez dadila mutilik gerturatu berarengana.
Berak takoidun zapatarik ez zuela jantziko esaten pasa du astea etxean, baina azkeneko momentuan baietz esan dio arrebari. Jantziko dituela bere bota beltzak. Lauzpabost zentimetroko takoia jantzita, egunero horrelakoak soinean balitu moduan irten da kalera. Arin dabil, ondo. Badaki takoiekin nola ibili, estiloa dauka, klasea. Inauteri gaua da; horregatik daki oin-puntetan ondo ibiltzen. Bihar goizean ahaztu egingo zaio.

Lagunekin betiko lekuan geratu da Ander. Iturri parean. Iritsi denerako han zeuden pailazo bat, hiru bakero eta beste hainbeste indio, kale garbitzaile bat eta obrako langile bi. Eta beste hiru, Hasier, Patxi eta Josu, egunero bezala jantzita.
Ander izan da azkena iristen. Eta ez da lagunen kexak entzun gabe geratu.
- Zer den ba, neskak beti berandu ibili beharra! eh Andere… –bota dio Hasierrek.
- Ez zak adarrik jo! Ez al dituk honek igartzen? –erantzun dio bizkor Anderrek, eskua potrotan jarrita- kontuz ibili hadi gero, ez zaidak niri izenik aldatu. Ander nauk, Ander!
- Bueno, bueno, politta… ez hadi horrela jarri. Ez dun eta horrenbesterako. Erreta al hago? Lasai, goxatuko haut eta nik gero, komunean sartzerakoan.
Ukabila erakutsi dio orduan Anderrek Hasierri, eta bota dion begiradan hitzik esan gabe argi utzi dio hobe zuela isilik egon. Barre egin dute orduan gainontzeko lagunek eta kaleko lehenengo tabernara sartu dira. Leporaino beteta daude taberna guztiak. Kalean ere jendea kantuan, jolasean, barrezka dabil. Ez da larunbat normal bat. Astero parrandan dabiltzan gazteen gurasoak ere daude gaur tabernen kalean.

Bakoitzak hamar euro jarri ditu eta Patxi barrara gerturatu da, diru guztia eskuan zuela. 3 trago eskatu ditu eta txupitoak edateko 13 edalontzi txiki. Tabernaren bazter batean dago koadrila eta bertara eraman dituzte tragoak Patxi eta Hasierrek. Edaria edalontzi txikietan banatzen hasi da orduan Patxi. Goraino bete ditu guztiak, bat izan ezik. Gutxiago bota dio azken horri eta Anderri eman dio barrezka, esanaz, hobe duela berak erdia edanda, neskak ez dutela eta erraz jarraitzen beraien erritmoa. Algara batean erantzun diote gainontzekoek Patxik botatakoari eta Anderrek, bi aldiz pentsatu gabe oraindik banatzeko zeukaten hirugarren kubata hartu, eta oso-osorik edan du trago batean. Eta ondoren bere txupito-basoa jarri dio muturren aurrean Patxiri, goraino bete zezan.

Gaueko lehenengo tragoak bigarrenari egin dio bidea, eta hurrengoak ere ohartu gabe etorri dira. Kaleko taberna gehienetan sartu dira, eta taberna batetik irten diren bakoitzean ohartu dira orduak aurrera joan hala mozkorra handituz doala. Goizeko bostak iritsi direnerako beste bi aldiz jarri dute tragotarako dirua eta parranda hastean baino hiru gutxiago daude. Beñat etxera joan da errekara botaka egin ostean, eta Josu eta Xabierrek ligatu egin dute. Ondo joko diete adarra bi horiei bihar; neskak aspaldiko ezagunak dituzte eta. Ligatu gabe parrandan jarraitu dutenek lagun bien “jokaldia” komentatzen pasatu dute ordu erdi inguru. Lagunei barre egin nahian, inbidia nola ezkutatu asmatzen ez zutela.
Bitartean baina, izan dute askok norekin kontsolatu. Anderri titiak ukitu eta ukitu pasatu dute gaua batzuek. Bigunak direla; ederrak, politak esan diote guztiek. Tenteak eta tamaina onekoak direla esan dio Patxik, berari gustatzen zaizkion modukoak. Anderrek nazka aurpegiz begiratu die guztiei, isiltzeko eta bakean uzteko esan die mila bider, baina ez dio inork kasurik egin.

Gero Hasier gerturatu zaio, Ander hormaren kontra zegoen batean eta eskua minigona azpitik sartuta, berarekin komunera joateko esan dio.
- Aizak, bakea behar diagu eh… nahikoa duk! Marikoi halakoa! -Garrasi eginda urrundu nahi izan du, baina Hasierrek ez du amore eman. Eskuak titien parean jarri eta poliki-poliki kotoizko titiak ukitzen hasi zaio Anderri; ordurako titi forma ere ia galduta bazuten ere.
- Ez zan disimulatu Andere maitia –bota dio burlaka moduan- bazakinat gustura hagola. Zer dun? Gizonegia al naun ba hiretzat? Etor hadi panpoxa, eta erakutsiko dinat ze azkar askatzen ditudan bularretakoak.
- Ze ostia Axi! Bale! Parranda bota nahi diat, ez hire tontokeriak aguantatzen egon! –eta komunera alde egin du haserre.

Komun barrura sartu eta atea itxi orduko ispilua topatu du parez pare. Ordurako trago mordoxka edanda dago eta begiak ere ohitu egin behar izan ditu komuneko argira. Begira-begira geratu da ispilura, oraindik ere ondo ikusten ez duela, burua ere bueltaka hasi zaio. Ohartu da Hasierrek ia titirik gabe utzi duela eta kamiseta arrosa gora jasota, berriz ere kotoia arrebaren enkajedun bularretakoan sartzen hasi da. Uste baino hobeto egin du. Berriz ere kamiseta jaitsi eta titi pare polita geratu zaizkiola konturatu da. Irribarre txiki bat irten zaio orduan, ispiluari begira dagoela, eta bere baitarako esan du:
- Ez diten ez, gezurrik esan eh Andere, politak ditun. –eta bere gau bateko titiei izena jartzea erabaki du.
Galdetu dio bere buruari, bere arrebaren titiek izango ote duten izenik. Berak aspaldi jarri zion izena bere zakilari, 15 urte betetzearekin batera. Malo. Orduan titiak ukitzen hasi da. Goxoki, suabe laztandu ditu titiak, une batez kotoizkoak direla ere ahaztuta. “Bigun izango zara zu” esan du ezkerreko titiari begira; eta eskumakoari, eskua gainean oso-osorik jarrita zuela esan dio “Goxo” deituko dela bera.
Orduan, bi aldiz pentsatu gabe, minigona gerrira jaso, galtzerdi luzeak eta galtzontziloak belaunetaraino jaitsi eta komunean eseri da, ispiluari begiratzeari utzi gabe. Txisa egiten hasi da.
- Ez haiz ez, neska txarra Andere. –esan du, begiak ispiluan, begirada titietan zeukala.
- Ez diat ba, berdina esango hire lagunengatik. Zer dituk, trogloditak?
- Ez zan serio hartu neska. Brometan egiten diten. Mozkortuta zauden. Hori dun dena.
- Mozkortuta? Eta?
- Ba hori. Irten egiten zaien, ez diten pentsatzen, egin egiten diten.
- Zer esan nahi duk, hi ere horrelakoxea haizela? Zergatik haserretu haiz orduan beraiekin? Brometan ari badituk, utziek minigona igotzen, utzi Bigun eta Goxo ukitzen. Brometan ari badituk, zergatik ez diek utzi?
- Ni ez naizelako neska. Ez al dun ulertzen? Nirekin broma gutxi.
Bukatu du Anderrek. Jaiki eta galtzerdiak eta galtzontziloak jasotzen zituen bitartean ohartu da komunean eserita egin duela txisa. Ez dio graziarik egin. Ez daki zergatik egin duen hori, baina berari tente txisa egitea gustatzen zaio. Zakila kanpora atera eta edozein tokitan txisa egitea.
Bonbari eman eta berriz ispilura begiratu duenean ez zaio gustatu ikusi duena. Eskua kamiseta azpian sartu, kotoia atera eta komun zuloan behera bota ditu bi zati goxo eta bigunak. Ezpainetako gorria eskuarekin nolabait ezabatu eta ilehoria lurrean botata laga du komunetik ateari kolpea emanda irten denean. Lagunengana hurbildu, zain zuen kubata trago batean edan, eta etxera doala esan die lagunei.
Takoiekin, hankak minduta dituela eta.

Ez begiratu behera, ez begiratu atzera

2010-02-11T12:36:00.003+01:00

Zutitu, lasai, azkarregi ez, baina denborarik galdu gabe.
ez begiratu gehiegi ingurura. begiratu aurrera. metari begira jarri, eta hasi ibiltzen. eta behin hasita, ez gehiegi geratu. arnasa hartzeko bai, behar izanez gero.
edo urduri jarri bazara, orduan ere geratu. baina sekula ez hanka biak parean dituzula.
ekarri bat, beti aurrera. segi bidean, edo bidean galduko zara. eta bidea galduko duzu.
ez dira eta, hari finak beti, horren erraz, horren eder topatzen.
Uste izaten dugu ekilibrioak ez duela merezi. dena erraza ez bada, alperrik gabiltzala eta oker.
eta orduan hasten gara okertzen.
ekilibrioa, ez da eta estutasuna. edo klaustrofobia.
ondo tenkatutako haria, ondo emandako pausoa, arnasa hartzeko ondo egindako pausaldia, eta hari berdinean dabiltzen oinen arteko dantza baino ez da.
eta badakit, ondo dantzatutako dantzak, dantzan jarraitzera bultzatzen nauela, beti.

baina badakit ere, ez dela erraza. zirkoetan ere, ekilibristak eta ekilibristak dauden bezala.

Horren ohiko zaigun HERIOTZAri

2009-09-24T20:18:00.003+02:00

Behin, batek, jolas bat egin zuen berak galderak egin, eta nik emandako erantzunekin. Psikologoa izatera jolastu zuen berak, eta nik egin nituen azkenean, psikologo lanak, neure buruarekin.
Ipuin moduko bat kontatu zidan. Txikitan liburutegietan hartzen nituen moduko ipuin horietako bat. Oroitzen al dituzue? Motz-motzak izan ohi ziren. Gainontzeko ipuinak bezala, "Bazen behin" batekin hasi ohi ziren. Baina zerbait gertatu orduko, aukeratzeko egoera desberdinak agertu ohi ziren. Ipuinak, neuk nahi duen moduan jarraitzeko aukera ematen zidan. -Horixe zen niri gustatzen zitzaidana-

Bada, horrelako zerbait egin zidan hark. Eta nik emandako erantzunen arabera, esan zidan nolakoa nintzen, nolako izan nintekeen, edo eman zizkidan berak zenbait arrazoi, pentsatzeko gero nik, nolakoa naizen. Nola ikusten ditudan gauzak. Nola eragiten didaten.

Ipuinaren bukaeran, irla batean nengoela, harresi handi bat aurkitu nuela kontatu zidan lagunak. Eta galdetu zidan, nolakoa uste nuen izango zelan harresiaren beste aldean zegoena. Nik segituan erantzun nion galderari.
"Beltza. Iluna da beste aldean dagoena. Aspaldiko herri bat bezalakoa, lagatakoa, utzikeriaren utzikeriaz usteltzen bukatu duen herritxo bat dago harresiaren beste aldean. Eta ez dut nahi pasatzea. Ez zait gustatuko. Badakit"
"Harresiaren beste alde" horrek, HERIOTZA esan nahi duela azaldu zidan. Eta orduan ulertu nuen dena. Orduan esan nion baietz, asmatu zuela ipuinarekin.

HERIOTZA lagun. Horren gertuko beharko lukeen hori dago harresiaren beste aldean, eta niri iluna iruditzen zait. Ohituta behar genuke, ingurukoak nola "doazen" ikustera. Eta batzuk badaude (zaudete) eta inbidia apur bat ere ematen didazue. Teoria primeran ulertzen dut nik. Badakit dena. Esan behar dena, esaten dena. Entzun behar dudana. Entzuna dut behin baino gehiagotan. Nik neuk ere esan izan diot nire buruari. Gertatu egin behar zela. Onena zela. Edo bizitzaren legea dela eta horrelakoak. Baina alperrikakoak dirudite hitzok.

Ez zait erraza egiten. Zaila egiten zait harresiaren beste aldean dagoena argitasunez ikustea.
Eta horrelako egunetan, askozaz gehiago. "Bizitzaren legeak", juiziorik gabeko epaiketetarako balio duenean. Orduan, harresia ostikadaka apurtzeko gogoa ematen dit. Baina orduan, indarrak falta zaizkit horretarako.

Ohartu naiz, loak hartu baino lehen

2009-09-12T00:55:00.005+02:00

Hau idatzi nuen, orain hilabete batzuk.

Itxi begiak, zabaldu, eta beste egun bat da

Gabaz esan dit lagunak... "nola pasatzen den denbora" ez zaio arrazoirik falta. Oraindik uste dut, atzo joan zinetela zuek Mexikora. Oraindik uste dut, gaur eguerdian utzi nauzula zuk. Iruditzen zait, erenegun bukatu zela gure artekoa. Sentitzen dut, gaur, orain, egongo bazina bezala zu, niri begira, beste ohe hartatik, denbora luzez. Badirudi, orain aste bete etorri ginela Bilbora bizitzera, zu, beste zu, eta zu... zu beranduago iritsi zinen... eta laster bazoaz, eta orain ohartu naiz, noiz etorri zinen... Ematen du minutu eskas batzuk pasa direla zuek ezkondu zinetenetik, eta jada zu jaiota zaude, hazi zara. Eta uste nuen, orain gutxi, idatzi nituela, azken hitzak, hemen, zuri, zuretzat... Baina ez. Ohartu naiz, denbora pasa dela. Eta hemengo falta izan diren hitzek esaten ez badute ere, aldatu direla gauzak. Alde batera... eta bestera. Ea hurrengo egunetan, oharkabean baino, ondo esna arrapatzen nauten hauek denek, eta geratzen diren hemen, hitz batzuk, zuretzat, eta zuretzat, eta beste zuretzat ere. Eta zuri... zurekin...

Eta hitz honek gehituko dizkiot orain, lehenago esandakoari.

Batzuetan azkar pasatzen zaigu denbora. Eta esaten da, eta hala izango da, hori ez dela txarra. Ona dela, denbora azkar pasatzea. Baina pentsatzen dut nik, azkar pasatuta ere, ez dela horren ona, denbora horretan pasatu zaiguna, gerora baloratzea.

Atzera begira biziko ginateke bestelabeti.
Baina era berean, ona da batzuetan, atzera begiratzea. Momentuan ikusi ez genituen gauzak ikustea gero. Balio izaten du, aurrerantzean, unean unekoa bizitzen laguntzeko.

Orain badakit eta, zuek, itzuli zaretela jada Mexikotik. Eta gustatzen zait, zuek hemen ikustea.
Badakit ondo, ez dela gaur eguerdia izan, zuk utzi ninduzuna. Gaur eguerdian ere jada, faltan botatzen zintudan eta.
Ohartu nintzen, amaitu zela gure artekoa. Ez dagoela zertan, ezer izan betiko.
Gogoratzen dut Bilbora etorri ginen eguna, eta pasa da denbora bai. Asko. Bakoitzak hartu du bere bidea, eta gozatuko dugu horrekin.
Eta zuek ezkondu zinetenik, eta zu jaio zinenetik, beste zu zaude, horren tripan, dena entzuten, eta ohartzen naiz, hitz egiten dizut, badakit hor zaudela.
Ohartu naiz, ohartzen naiz horrenbeste gauzataz... orain.Eta zuri... ohe hartatik orain begira zaitudan horri... bazaude oraindik ere, ohe hartatik begira. Ez dudalako begirada hura, berehalakoan ahaztuko, eta oraindik, begiratzen didazulako, zure begi okre horiekin. Gertuago dago orain ohea. Gertuago daude begiradak. Begiak. Eta gertuago dago, biok ikusten duguna. Baina ez dut nahi, horretaz, bihar, etzi ohartu.
Ohartu naiz, orain, eta orain nahi dut bizi.

Ohartzearen ohartu beharraz... loak hartu baino lehen.

Gazteluak

2009-09-01T10:58:00.003+02:00

Gazteluak ez dira txikitan esan ziguten bezalakoak.
Ez daukate barruan, printzesa tristea azal urdina duen printzearen zain,
gorengo dorretik begira, ile-horia lurreraino botata, negar malkotan.
Zinez diotsuet, ez dago halakorik. Eta badakit, biziki jakin,
egon naizelako
gaztelu batean.
Ez dut ikusi azal urdindun inor. Ez eta ile-hori luzea arrastaka zeramanik ere.
Eta bai, begiratu nuen gazteluko zirrikitu guztietan. Ezkutaketan bagenbiltza bezala ahalegindu nintzen. Mihatu (ge)nuen gaztelua.
Ez zegoen printzesa eta printzerik. Baina gazteluak, gaztelu izaten jarraitzen zuen.
Bazeuden dorreak, eskailera luzeak gora eta behera, banderak, banderak astintzeko haizea, arbola zaharrak, harri zaharrak, zirrikituak, leku ezkutuak, eta ez horren ezkutuak.
Eta ni, ipuinetako istorioen faltan, sentitu nintzen ipuin batean.
Norbaitek, azal urdinik gabe, erakutsi zidalako gaztelua. Eta nik berari.
Gazteluetako ipuin ugari moduan, sortu genuelako geuk ere, geurea.
Baina hori bai, ez da hemen kontatzeko ipuina. Begiratu bestela, zer gertatu zitzaien, kontatzen hasi ziren guztiei. Printzesa bihurtu!

bustitzea atsegin dugunean

2009-07-15T01:03:00.002+02:00

Ez al zara inoiz, pentsatzen
jarri. Udan, atzo bezalako gauak, egunak tokatzen zaizkigunean, ez zaigula
ardura,
bustitzerik?
Udak badu zerbait berezia. Beste gauza berezi guztiez gain.
Udan, maitemindu egiten gara.
Barre egiten dugu; ohi baino gehiago.
Normalean garbi nahi ditugun hankak ere zikintzen ditugu areaz, eta ez zaigu ardura.
Eta dirua gastatzen dugu udan; ohi baino gehiago, hau ere.
Mendira joaten gara, edo pistinara, edo hondartzara, edo terrazara, edo Saloura... joan egiten gara.
Udan, eguraldi ona egiten du; ohi baino gehiago.
Baina ez gaude Caribean. Ez gaude Saloun. Eta...
euria ari du, euria ari du lagunok...
Esan dut. maitemindu egiten gara udan. Eta... atsegin dugu bustitzea.
Busti egiten gara. Gaitu. Gaituzte...
Baina ez, horiek bakarrik. Euriak
ere bustitzen gaitu; eta neguan ohi ez bezala...
udan, ez zaigu ardura
bustitzerik .

Ala, atzo, tximista eta trumoi artean, azpian,
etxera bidean korrika zindoazela ez zitzaizun atera irribarre txiki bat?
Edo mela-mela egindakoan, algara bat?
Udan
atsegin dugu bustitzea; ohi baino gehiago.

Gaupasa baten kronika.2

2009-06-14T22:32:00.002+02:00

Literatura ikasten, literatura egiten hasten garenean, uzten diogu ikasteari.

00:13
Kronika bat.

badakit, bai, ziur naiz, jada...

hau kronika bat izango dena, badakit.

Orduak aurrera joan, eta apunte-orriak aurreratzen ez diren bitartean...

kronika luze bat jasotzear zaude.

gaupasa baten kronika. 2.

01:19
Duintasunaz

Joxe Anton Artzeren oinarrizko kezka, gizakiaren duintasuna omen zen.
Ez ote da, duintasuna bera ere galtzea izango,
ordu hauetan ikasten aritzea?

Pena, nire oinarrizko kezka ez dela, neronen duintasuna.
Bestela, aspaldi nengoke ametsetan.

02:15
Kafearen boikota

Coca-colari egin diot orain artean,
boikota.

Baina bukatu da.
Gaurtik aurrera, ene kafeina maitea, nazkaz begiratuko dizut zure
begi marroietara.

Ez uste engainatuko nauzunik. Eroriko naizenik zure tranpan.

Azken urtean Pepsi-a maite dudan adina,
gozatuko dut tea, hemendik aurrera. Zigarroak, berarekin konpartituko ditut,
zu, inbidiaz barraren beste aldetik begira zauden bitartean.

Ala uste al duzu, debalde irtengo zaizula, gaur gauekoa?
Fideltasunaren eredu izan nauzunean,
zure tazako arrastora makurtua, zure usainera kateatua, zure zaporera engantxatua.
Uste al duzu, barkatuko dizudala, gaur egindakoa?

Yonkiari, txuteak bata bestearen atzetik datorren txuteak, nahiz izan enegarren txutea, beti egingo dio, on (edo kalte), baina sekula ez kale.

Nola atrebitu zara, zu, orduan, eh kafe? Nola?
Lotsarik ez al dizu ematen?

Jakin bukatu dela gure artekoa.
Ez dizut ukatuko. Polita izan da. Liluratu egin nauzu.

Tontotuta eduki nauzu, goiz, eguerdi, gauetan.

Gaur arte.

Behar izan zaitudanean, lo hartzen, laga didazun arte.

Maitasunez, amorruz, eta logurez,

betiko, agur. (eta ohore)

Jean Paul, nahiago nuen zurekin

2009-06-14T22:05:00.004+02:00

Kaixo maitea,
Orain lau hilabete izango dira. Halakoak izaten dira gure tarteak. Liburu-buru-aburuen artekoak. Luzeak diruditen tarte motzak, edo motz geratzen diren, tarte luzeak...

Baina esaten dizut Jean Paul, zinez,
nahiago nuela zurekin pasa gaurkoan ere gau(pasa). Eta Simonekin, nola ez, azken hartan bezala. Saizarbitoriaren bisita ere gustura hartuko nuke.
Ez zait ondo jausten Bilintx. Bere tristezia horrekin... tristetu baino ez nau egiten. Melankoliko santua. Iparragirre ezagutuko nukeela ez dizut ukatuko. Baina zer esatea nahi duzu ba, ezagutzen ditut lehenago ere horrelakoak. Herriari kantatzen diotenak.
Mirande ere, ez dakit, ez zait gustatzen. Ez behintzat zuek beste.
Eta ados, bai, Nietzcherekin hartuko nuke trago bat. Baina jakitzearren soilik, ea benetan halakoa zen.

Gainontzean matte, zuek nahi zaituztet, nire paperetan, orain lau hilabeteko gaur hartan bezala. Nire belarrietan. Begietan.
Orduan bai, orduan te gorririk ere ez nuen beharko, esna mantentzeko.
Baina laga egingo zaitut, prestatu berri dudan tea hoztuko zait bestela.

Gora Azkuna!

2009-06-02T13:08:00.002+02:00

Denek ere, den dena ez dutelako gaizki egiten, Gora azkuna!!

gogoratzen al duzu, bai, bai, zuk, nola eman genituen azkenengo azterketen egun lu-ze haiek? Non, eta nola? Zoratu ginela uste zuenik ere izan zen (eta ordutik onera egin dugula dudan jartzen duenik ere bada oraindik)

Beno, ba ba gauza batzuk aldatu zirela esan nizuen lehengoan, eta hala da.

Gure hiriburu kosmopolita(eta polit) honetan, Azkunak fabore handi bat egin digu guri. Internet gero eta gehiago maite dugunoi.
Wifia dago plazetan! Wifia dago nire etxe ondoko plazan! Eta urdin-urdina dago zerua! Eta ni... ni jada imajinatu duzun lekuan nago bai.
Plazara jeitsi naiz. Nire pisukideak erosi berri duen kilo erdiko portatiltxoa eskuan hartuta. Eta hemen nago, egin beharrekoak egiten ditudan bitartean, eguzkia hartzen.

Zerbaitek esaten dit barruan, oraingo azterketen kronikak, zertxobait beroagoak izan behar dutela.
Eta ez horrenbeste idatziko ditudan hitzengatik!

Baina bai maitte, nik ere botatzen ditut, hala ere, sukalde hotzeko zigarro beroak, berba epelak, eta ordu luzeak.

Ez al daukagu denok barruan... una bicha?

2009-05-28T17:13:00.002+02:00

Eskerrik asko a la Bebe kantu hau egitearren.
Eskerrik asko Katt, kantu hau denori oparitzearren.
lenguaje el que tu y yo vamos a inventar...
que es un lenguaje físico, carnal y brutal...

Nola esaten genuen guk, neskak?
Brutal, fatal, mortal... TOTAL!

Atera barruan daukazun bicha, pisha!

Itxi begiak, zabaldu, eta beste egun bat da

2009-05-28T11:41:00.002+02:00

Gabaz esan dit lagunak... "nola pasatzen den denbora"
ez zaio arrazoirik falta.

Oraindik uste dut, atzo joan zinetela zuek Mexikora.
Oraindik uste dut, gaur eguerdian utzi nauzula zuk.
Iruditzen zait, erenegun bukatu zela gure artekoa.
Sentitzen dut, gaur, orain, egongo bazina bezala zu, niri begira, beste ohe hartatik, denbora luzez.
Badirudi, orain aste bete etorri ginela Bilbora bizitzera, zu, beste zu, eta zu... zu beranduago iritsi zinen... eta laster bazoaz, eta orain ohartu naiz, noiz etorri zinen...
Ematen du minutu eskas batzuk pasa direla zuek ezkondu zinetenetik, eta jada zu jaiota zaude, hazi zara.
Eta uste nuen, orain gutxi, idatzi nituela, azken hitzak, hemen, zuri, zuretzat...
Baina ez. Ohartu naiz, denbora pasa dela.
Eta hemengo falta izan diren hitzek esaten ez badute ere, aldatu direla gauzak.
Alde batera... eta bestera.

Ea hurrengo egunetan, oharkabean baino, ondo esna arrapatzen nauten hauek denek, eta geratzen diren hemen, hitz batzuk, zuretzat, eta zuretzat, eta beste zuretzat ere. Eta zuri... zurekin...

Ocaren jolasa baino ez?

2009-04-01T15:23:00.003+02:00

Bizitza, zentzuz betetako zentzugabeko bidea da batzuetan. Zentzugabeko zentzu-bilaren jolasa beste batzuetan. Jolasa baita, azken finean. Eta bizitzarekin jolasten dugu. Edo bizitza dugu jolas. Edo jolasean galtzen gara.
Batzuetan, ahaztu egiten ditugu, jolas-arauak. Eta orduan, beste guztia ahazten dugu. (edo ez)
Ez baita erraza, nahi ez dena ahaztea.
El juego de la oca-ren tablan, saltoka jarduten dugu batzuetan. Hutsune batetik, bestera...saltoka. Badirudi, horretan dihardugula. Oca handiarengana, lehenago nor iritsiko. Edo badirudi, uste dugula, hori dela egin behar duguna. Eta bai, egia da; guk hautatu genuen hori.
Orain, Oca handia esku artean, laztanduz dudala, saltoka pasa ditudan (pasatzen utzi ditudan) hutsuneekin zer egin ez dakidala nabil... tablaren gainean, saltoka-edo.
Zer da, fitxak nahastu ditut? Jolas-arauak ahaztu? Dadoko zenbakien zoriaren esku utzi al dut dena? Ala, nik hautatu nuen, eta kitto?

Nor ari da hiltzen?

2009-03-12T18:40:00.002+01:00

Biluzik ispiluari begira jarri nintzela esaten hasi,
eta nor izan den ez dakit zehazki, baina garbi dago, zuetako norbaitek hilik nahi nauela...
Ez dezagun eztabaida gehiago luzatu. Ados gaude guztiok.
Bakoitzak bere modua izango du, ez hiltzeko, bizirik irauteko, bizitzen jarraitzeko,
bizirik bizitzeko...
Bakoitzak bere zentzua emango dio, "bizitza" deritzogun, hiltzearen bide honi.
Eta zentzua da zehazki, azken aldian, lagun batekin hizketa-gai izan dudana.
Zentzua.
Zenbat aldiz entzun ote dugu, "zentzugabeko" edo "zentzua galdu du" edo "ez du zentzurik"...
Badirudi, ente arraro eta arrotz batek eman (edo kendu) behar diola,
gure "bizitzari" zentzua.
Eta horrelaxe, iristen gara, orain hilabete pare bat aipatzen nizuen auto-engañuaren bidea hartzera.
Ez dadila horrela izan mesedez!
Ez dezagula bide hori hartu!
Hiltzea, hiltzen hastea, bizitzen jarraitzea, bizi-irautea, bizirik bizitzea, gure hautua izan ohi den moduan, izan dadila gure hautua, egon dadila gure esku, gure "bizitzaren" ZENTZUA.
Arren eta otoi dagizuet.

PD. Argi geratu ez bazaizue... Sabinak ondo esan zuen moduan... aguntatu beharko nauzue...
"Que el traje de madera que estrenaré no está siquiera plantado...
Que el cura que ha de darme la extremaunción no es todavía monaguillo..."

2009-03-03T20:51:00.002+01:00

Eta horrelaxe kantatzen diot,
ispiluari...

Azalez jantzita ditut hezurrak
Eta kolpez jantzi ditut beldurrak
Gezurrik ez dut poltsikoan
Ireki dizkidazu ateak
Hautsi dizkidazu leihoak
Dudan onena azaleratu eta
Hondoratu dizkidazu mamuak

Eta ni, ni hemen naiz, biluzik zure aurrean,
Besterik ez naiz,
Zugan bizi nahian arima guztiak zurgatzeko gai naiz.

Zureztatu dituzu nire ametsak
Besarkatu dizkidazu nire hitzak
Harrotasunez bete dizkidazu birikiak.

Dena ematearen beldurrik ez dut orain, biluzik zure aurrean,
Besterik ez naiz
Zugan iraun nahian errotazioa gelditzeko gai naiz
Zugan oxigeno izan nahian baso eta oihan izateko gai naiz
Zugan gelditu nahian denbora hiltzeko gai
hiltzeko gai
hiltzeko gai naiz.

betaurrekoetatik

2009-02-25T18:28:00.002+01:00

Azken aldian, betaurrekoak jantzi dituzte nire begiek bizitzari begiratzeko.
Betaurrekoekin, uste ala ez, (eta egunero goizean-goiz etxeko zapatilak jantzi aurretik betaurrekoak jazten dituztenei horrela gertatuko ez bazaie ere) nik neuk geldoago ikusten, begiratzen dut guztia.
Noizean behin, betaurrekoak erori ere egiten zaizkit, sudurretik behera doan txirristada horretan, labainduaz. Eta horrelakoetan, astia hartzen dut, poliki-poliki betaurrekoak beren lekura itzultzeko.
Beste batzuetan, zikindu egiten zaizkit; atzamar lodiegiek, ("baldarregiek" esan beharko nuke akaso) euren markak uzten dituztelako.
Edo irakurtzen eta bazkaria egiten baldin banago, makarroien lapikoari tapa kentzen diodanean, lurrundu egiten zaizkit betaurrekoak, eta begiak. Eta ez ditut garbitzen. Berriz ere, lurruna kendu arte itxaroten dut. Lasai, begiek ikusten jarraitu nahi duten arte.

Horrelaxe egin dut bizitzarekin ere. Poliki begiratzen diot, azkar batean begien (betaurrekoen) aurretik pasatzen den guztiari. Eta horretaz ohartu naiz. Azkarregi igarotzen dela bizitza nire betaurrekoen paretik.
Baina ez dut horregatik betaurrekorik kenduko. Alderantziz, betaurrekoak jantzita jarraituko dut. Poliki begiratzen, azkar igarotzen den orori.
Aspertu naiz eta, presaka, dena ikusi, onartu, asimilatu, eta ulertzeaz.

Oraingoan hortaz, betaurrekoekin, eta hankahutsik... begiak hutsik geratu ez daitezen.

Lagun batek dioenari...

2009-02-13T18:02:00.005+01:00

Lagun batek idatzi du, hemen...
Desconfía de aquellos que te enseñan lista de nombres, formulas y fechas, y que siempre repiten modelos de cultura que son la triste herencia que aborreces.

NO APRENDAS SÓLO COSAS piensa en ellas y construye a tu antojo situaciones e imágenes que rompan la barrera que aseguran existe entre la realidad y la utopía:
vive un mundo cóncavo y vacío,
juzga cómo sería una selva quemada,
detén el oleaje en las rompientes,
tiñe de rojo el mar,
sigue a unas paralelas hasta que te devuelvan
el punto de partida,
coloca el horizonte en vertical,
haz aullar a un desierto,
familiarizate con la locura.
Después sal a la calle y observa: Es la mejor escuela de tu vida.
J.A. Goytisolo

Eta erantzun diot...
"Familiarízate con la locura" idazten du(zu). Bada, galdetuko nizuke, zer den "locura" hori...ezen gure eguneroko pentsamenduen egitea ez bada.
Zoro deitzen diogu, guk egin nahi duguna, egiten duenari...
zorotzat hartzen dugu, guri egunero, uneoro burutik pasatzen zaizkigun horiek esaten dituena.
Zorokeriatzat daukagu, inork bere baitan sortu duen mundu hori. (ez bada gurea)

"Veronica decide morir" Paulo Coelhoren liburua irakurri berri dut, eta ez nuke isildu nahi, gogoratu gabe, bertan irakurritakoa. Kontatu baitio Zedkak Veronicari, -zoroetxeko jardinean- erresuma batean gertatutakoa. Erresumako pertsona guztiak, droga, pozoi edo dena delako batekin (ez baitut oroitzen zer zen zehazki, baina denek ere eragin berdina izan ohi dute) ezohiko jarrera izaten hasi ziren egun (eguzkitsu eta eder) batean. Erresumako errege eta "bere erregina" baino ez ziren "sano" geratu. Erregek, hasiera batean denak "zoratu" zirela uste izan zuen. -Edonork egingo genukeen moduan- Baina erresumako gainontzekoekin tarte bat igarotzea nahikoa izan zuen, uste izateko, bera zela zoratu zena. (eta berak -eta "bere erreginak"- ere drogatzen bukatu zuten)
Zororik ez baita izango, "normalik" ez dagoen bitartean.
Eta alderantziz, ez da "normalik" izango, zororik ez dagoen bitarten.
Eta bitartean... guk, lastimaz begiratuko diegu, Santa Agedan, pozik, lasai, gustura bizi direnei. Gu, "normalak" garelakoan...
Baina ez gara egongo, pozik, lasai, gustura...

Hasi gaitezen bada, diozu(e)n moduan, "familiarizandonos con la locura"...

Kafe hondar artean...

2009-02-06T02:26:00.003+01:00

denak jarraitzen du berdin, baina ez da berdina, kafe hondar artean...
beste ile haiek falta dira, hondarrak hagin artean trabatuaz ere, kafea gustura hartzeko. Goizaldeko ordu bi eta erdietan tokatu zait bigarren, hirugarren kafea.
Eta soberan daukat oraindik, bakarra naiz eta, orain, goizaldeko ordu txikietan, kafea hartzen duena. Eta niri, ez dit dardararik sortzen. Dudan nago, ez ote didan, gutxiegi eragiten... ez ote nauen, ordenagailuaren gainean, loak hartuko...
Ez ote da horrela izango!
Baina ez da ez, erraza izango... eguna tontokeriak egiten pasatzen zuena, urruti dago. Tontokeriei jarraituaz, ondo pasatzen zuena, lotan aspaldi.
Eta hemen ni, tonta-tonta... eskerrak, pareko etxeko argiak, "piztuta" jarraitzen duen, eta hortaz, bakar-bakarrik ere ez nagoen...

Badoa burua berriz ere, apunteetara...
gero arte. Gaupasa baten,
kronika baten,
hasiera dela, esango nuke... baina isilean esango dut, lehenago bukatzeko esperantza, ez da eta, sekula galtzen!

Zergatik?

2009-02-06T01:03:00.002+01:00

Gorputza poesiaz betirik dugunean! ...
"Zergatik iluntzen gara egun eguzkitsuetan?
Zergatik usteltzen gara, gure bihotzak taupadaka
jarraitzen duenean..
Zergatik ezkutatzen gara lotsarik ez
dugunean.

Zergatik beti ibiltzen gara
zergatiaren
zergatiaren
bila..."

Berriro galdetzen dizut.
Zegatik isiltzen gara...
gorputza poesiaz betirik dugunean!
-eta hitz egiten dugu, egoerak, poesiarik ere, merezi ez duenean...-
Alderantziz gabiltza...
Gauez bizi naizelako izango da akaso...dena alderantziz egiten dudala...
edo gauez esna mantentzen nauten lan hauen erruz bestela.

Baina bada zerbait. Galdezka jarraituko dut, zergatik,
ez.

Ez betitxik, baina bai betirako... (Gero arte) lagun!

2009-02-04T21:51:00.004+01:00

Bazuaz... a volar, unidos, perdidos... ta zeru urdina ikutzera. Nahi duzulako, ta porque tú lo vales! Que coño! (el tuyo...)
eta umezurtz lagatzen nozu, baina gurasuak galdu biharrian, lagun haundi bat galdu baneu bezela.
Erderaz, askorik ez dakizu. Baina moldatuko zara. Aduanan behintzat ez dot uste arazorik eukiko dozunik. Ondo entrenauta bialdu zaitxugu behintzat.
Ta bestela, badakizu, atara hor lepuan katiauta daruazun medalla hori, eta ia ulertzen daben.
Berritxuko plazatik atara eta Mexikora zuazela esaten dozu. Eta holaxe izango da igual. Baina gauza bat eukizu klaru. Berbetan ulertzen ez bazaitxue ere, zela edo hala, segitxuan konturatuko diala zelako tipa ona zaran. Beste danok enkantatzen gaitxuzun moduan eingozu eta horkuekin ere!
Zeozer politxa idaztia nahi nizun. Edo originala.... barregarrixa...
Baina konturatu naiz, ke pa eso ya estas tu! Ta gañera, politxa, originala eta barregarrixa.. badaruazu gure etxeko frigorifikuan zatitxo bat, eta hortik nahikua daka horrek.

A tu vera, a tu vera ibili zaitxez, con tus locas corduras, Soda shop-etan sartu be.
Disfrutau bizi dozun gauza txiki bakoitza. Balorau momentuan bertan, edo konturau orduko berriz gure etxeko sukaldian topauko zara fregaua eitten....
Sei hilabete. Ez dia gitxi. Ta asko ere ematen dabe. Baina egon seguru ez dala horrenbeste izango. Egongo dia igual momentuak hamen egotia nahiko duzunak (edo hori espero dot guarri, beste batzuk hamen geratzen garala!un poko de konpasion!) baina holako momentuetarako, hamen, blogian eukikozuz bihar dozuzen kantu eta berba danak, pixkatian bada ere, hamen sentitzeko, eta berriz hor bizi bihozun dana bizitzeko indarrak hartzeko.
Gaupasa bat ere eingou, bihar izanez gero, blog bidez, kronika zoro horretako bat idatziz... Eta bihar ezian, egon seguru nik bihako dotela, asike zure omenez juango dia botako ditxuten astakerixak.

Bueno pitxin, segurutik sei hilabete honetan, arrapauko nozu oin baino asti gehixaokin, romantikatxuau, nostalgikatxuau, mimosatxuau, melosatxuau.... eta orduan....orduan segurutik berba honek biharrian, lau berba politx, bost triste eta sei melankoliko atarako jataz, eta horrek ere merezi dozuzenez, idatziko dizuaz orduan. Baina ataratzen jatazenian, ez lenau.

Bitxartian, hartu kantu hau, eta zuk diozun moduan, musu lizun mordo bat!

Berriz ere, korto bat grabatzen, goizez ordurako esnatzeko, edo nik “hoy no me puedo levantar” kantua kantatzeko... alkartuko gara berriro, nere oihan!!!!
(eh....komo suena eehh.... jantzi kuleruak guarrilla! Ke nos konozemos!!)

Bueno, hau eskuetatik, edo berbetatik juten ari jata, eta txorradak esateko (idazteko), hobe hamentxe lagata.

Patxo haundi haundi haundi bat!!!!!!! En el pezoi!!!!
Atara petxua, jaso burua, astindu illia, y dale, dale, dale bummm dale!!! Como tu ya zabe nena!!!!

Literato maitea

2009-01-30T04:09:00.000+01:00

Maite zaitut Sartre!
Maite zaitut Saizarbitoria!
Maite zaitut Urretabizkaia!
Maite zaitut Beauvoir!
Maite zaituztet guztiak, gau eder honengatik. Eta hemendik aurrera, zuetaz jakin dudanarekin, zuen liburu artean murgilduta pasauko ditudan guztiegatik!
Baina orain, zatozte niregana, goxo-goxo, emeki emeki... atoz Jean Paul eta esan noiz idatzi zenuen, idatzi zenuena, eta zergatik, zertarako...
Hurbildu Ramon, eta kontaidazu, ehun metroen ibilbidea, nondik norakoa... egunero hasten bada ere, bihar hasi, eta bukatuko delako, nire azterketa.
Gerturatu Arantxa... nire albora, eta esaidazu Panpox, zer zen, buruan zenuena, ze urte zen, eta zein, ze idazle zenuen inguruan... esaidazu bihar, arratseko 15:30etan... azterketa egitera esertzen naizenean.
Eta zurekin Simone... zurekin arituko naiz gero ere, azterketa ostean, azaldu behar dizkidazu eta, pare bat kontu... pare bat sekretutxo... ezagutu nahi zaitut eta hobeto... ulertzen duzu ezta?
bada, egongo gara hurrengo batean, denok, Pariseko kafe batean, te gorri bat mahai gainean, zigarroa eskuan... mundua konpondu, mundua hobetu... edo munduaz ahazteko.

Baina orain, arren, otoi dagizuet, zatozte nire ondora bihar, gaur ni gerturatu naizen bezala, eta xuxurlatu belarrira, egin duzuen guztia. Zergatik zareten horren ohorezko, zergatik horren ezagun, ezen nire paper zurietan ditudan zuen izenak idatziak.
Azaldu egidazue guztia, nik, paper zuri horretan, txukun idatzi dezadan.
Amen.

Azterketen zikloia

2009-01-26T15:46:00.005+01:00

Ez nau beldurtzen haizeak, euria, elurrak, hotzak... beti ere argi gabe uzten ez gaituzten bitartean.
Ezin dut argi gabe geratu. Beste une batean, nahiko nuke eskusa bat, ikasi ez izateko.
Baina orain, eskusa beharrik ez daukat. Bestela ere, nahikoa larri nabil eta, egin behar dudan dena egiten.
Eskerrak, badela, -beste gauza batzuen artean- egun hauek alaitzeko balio digun kanta eder hau. (Pisuan inkilina bezala dugun laguna eta ni korto bat prestatzen gabiltza, kanta honekin)

Entzun, gustatuko zaizue eta.

Beste gaupasa baten kronika bat?

2009-01-26T02:05:00.002+01:00

Gaur ere, idatzi genezakeen gaupasa baten (bigarren baten) kronika...
Baina gaur, ez gaude umoreko; eta benetan, benetan zuek umoreko bazaudete,
gure hitzek des-umoretu egingo zintuzkete.
Hortaz, zuen hobe beharrez, ez dugu kronikarik idatziko.
Soilik hitz hauek, gure dekadentzia pertsonalaren arrastoa, gera dadin, hemen...
gure arimak (neuronekin batera) guztiz desagertu aurretik.

Bihar, esnatuko garelakoan, (gaur, lo hartuko dugulakoan)
agurtzen gara, gaupasera, ikasle finak.
Baina oraindik, ez goaz lotara.
Oraindik ordea, gaua luze zaigu.
Eta egunak eskaintzen dizkigun 24 orduak, motz.

Le Petite Mort(al)

2009-01-25T15:43:00.002+01:00

Petite morte... petite morte... petite morte...

Nork nahi zintuzke berarentzat...nork ez.

Galdetuidazu, nola lo hartu nahi dudan bihar (eta etzi, eta etzidamu...)
eta esango dizut... petit morte, petit morte...

Galdetuidazu, nola esnatu nahi dudan bihar (eta etzi, eta etzidamu...)
eta esango dizut... petit morte, petit morte...

Galdetuidazu zerekin egin dudan amesetan gaur (eta egingo dudan bihar, eta etzi...)
eta esango dizut... petit morte, petit morte...

Beldurtu egin nintzen orain bi egun, ohartzean, ez neukala "Proyecto de vida" deitzen dioten hori.
Ez neukala ezer, ez nintzela ezer, ezen ikasle bat, bizi zena, bizitzen...jakin gabe, bizitzan....
zer egin baino, zer "izan" nahi zuen...
Bada orain bai, badaukat proyecto de vida horretan...badaukat zer izan bat.
Berriz ere... Petit morte... Petit morte... Petit morte...

Baina ohartzen naiz, jarraitzen dudala, proyecto de vidarik ez duen, 20 urteko gazte bat izaten...
Petit morte-rekin, amesetan egiten duen, erromantiko bat baino ez naiz.

2009-01-22T23:13:00.002+01:00

Edarko dago norbait....
"Igul, egosinbat faltako ako"...
Kosta podea ere jarri du nonbaiten... galtzen bada,
raptatzen badute... topatu dezaten!
Bitartean, jarraituko du kopito de hieloak edaten...

Ostabere-ostabere....

Badakizue... beste behin ere... decadencia personal!!!
Pero siempre... con recogido andaluz!!!

Gaur motzagoa izango naiz...

2009-01-22T12:24:00.002+01:00

Gaur motzagoa izango naizela diot...
atzo pasatu egin nintzela batek baino gehiagok esan dit eta.

Eta horretaz gain, gure irakasle maiteak biharko beste azterketa bat jarri digulako (guk eskatuta) eta gure uste apalean...(jejeje) benetan garbi esanda puteatzera joango delako.

Beraz, ez daukagu denborarik galtzeko. Ikasteko ordua da.

Biaramun baten kronika

2009-01-21T19:49:00.002+01:00

Atzo, edo gaur, edo... ondo ze egun den, atzo ze egun zen ere ez dakit dakidan...
Kontua da, azken aldiz hemen idatzi nuenetik, ohera joan eta kostatu zitzaidala lo hartzen.
Lehenago bezala, ohean bertan ere kafeak, teak, zigarroek, urduritasunak... denak izan zuen bere txokoa. Baina kostata, baina hartu (ge)nuen lo. Gaur goizean, pentsatu baino beranduago, nahi baino lehenago, eta batez ere, batez ere, behar baino lehenago esnatu gara.

Gaupasa baten osteko, biaramundun egunik gogorrena aurretik genuen. Hasi da.

(ni) Dutxatu, eta zela edo hala, jantzi ditugu arropak Ainara eta biok. Kotxean igo gara Unibertsitatera, nik lo hartu aurretik, albokoari atzo ikasitako dena errepikatzen nion bitartean.
Urduri geunden. Oso. Eta nekatuta... LO.
Nik, azterketa egin eta hamaika eta erdietarako bukatu eta etxera (ohera) joatea baino ez nuen nahi.
Iritsi gara fakultatera. Sartu gara barrura. Eta zergatik ez, okurritu zaio lagun bati, galdetzea harreran egoten den idazkariari, noiz, non den azterketa. (eta pentsatuko duzue... ze zentzu duen azterketa egunean bertan (goizean) galdera honek ezta? Ados, ez du batere zentzurik)

Orduan jakin dugu, azterketa ez zela 9:15etan baizik eta 11:15etan. (eta gu pentsa noiz esnatuta geunden!!)
Baina beno, animoak gora! Gora bihotzak! eta gosaltzera. Zergatik ez, hasi daigun "ondo" eguna...
Kafetegian, apunteak eskuan genituela pasa ditugu falta zitzaizkigun 3 orduak.
Ikasten geundelakoan... apunteak soltatu dituenik ere egon da, baina ez ditugu gugandik urrundu... Baina nik bederen, ez diet denei pasada bat baino gehiago eman.
Alperrik ez. Aspertuta geunden. Bukatzea zen nahi genuena. Bukatzea, eta LOtara joatea.
Bada... iritsi da, orain bai.

-11:15
Azterketa-gela zabalik aurkitu dugu (kopiatu, etabarrak egingo zituztenen zorionerako...). Korrika batean sartu gara gelara. Ume txikiak eskolara bidean joaten diren moduan, oraindik irakaslea ikusteak pozten dituelarik... oraindik euren ikasgelak politak direla...
Norberak bere lekua hartu du. Prest dugu dena, egin beharrekoa egiteko.
Irakaslea bakarrik falta da.

-11:30
Ze ordu da? galdetzen dio jendeak albokoari. Urduritasunak ez gaitu oraindik abandonatu. Gurekin jarraitzen du, inoiz baino gertuago. Hastea nahi dugu. Hasi dadila festa, joan gaitezen denok etxera behingoz me-se-dez!!

-11:45
Haserre dago atzekoa. "Bada ordua" dio, erlojuari begira. Ni ere ez nago gustura. Non dago denok espero dugun hori?
Hasi dira lehen hitzak...lehen pozoi printzak... Irakaslea ordu erdi berandutuz gero gerta daitekeena... eta "aprobao general!" esan du batek bat-batean. Akabo...

-12:00
Iritsi da espero genuen ordua. Pasa da soberan ordua erdia... Eta orain zer? Baliteke? horrela izango ote da? "Aprobao general"?....
Denon izenak idazten hasi gara. Dekanotzara joango gara... galdetu egingo dugu...
........
-12:08
"Kaixo, egunon" esanez sartu da. Ezer pasako ez balitz moduan. Dena ondo balego bezala. Akaso beste ordu batean biziko da hau. Baina klaseak prest zuen atakea. Ordezkaria zain zeukan klase erdi-erdian... normalean berarena izan ohi den leku pribilegiatu horretan... ikasleon ordezkaria.
Lasai-lasai, baina arnasa hartzeko alperrik geratu gabe azaldu dio egoera...
eta hasi da guda! (eta nik nahi nuen bakarra, azterketa egin eta etxera (ohera) joatea zen)
Baina akabo, haserretu gaitu. Zer uste du ba honek! Eta ez da pasako, eta ez da pasako, eta ez da pasatu. Ikasleon eskubideek irabazi dutela esan dut nik.... irakasle autoritarioek galdu dutela horrekin batera.... (eta gero, gero etorriko dira komeriak)

Luze jo dezake honek... irakaslearekin izandako eztabaida guztiak.... dekanotzan nola bukatu dugun....
Baina laburpen modura balio dezakeelako, eta gainera, gure idazkaria benetan ona eta txukuna izan denez, testu ona delako, zuzenean Dekanotzan aurkeztu dugun testua jartzen dizuet...

Aupa gu! behera eskirolak...
Eta orain bai, ura eta berakatza, baina beti bi obarixokin...
Amak esan didan moduan... 10a ateratzeko ikasi beharko da, ondoren 5a akaso jasotzeko!
(edo akaso, pasatuko zaio irakasleari ere, sartu zaion amorrazio hori...agian, apika...jeje...)

Urtarrilaren 21ean, Ikus-entzunezko informazioaren teknologia asignaturaren azterketan emandako gertakarien aurrean, ondorengoa adierazi nahi dugu Kazetaritza Lizentziaturako 3.mailako 31.taldeko hainbat ikaslek:
1.- Azterketa ordua goizeko 11:15etan zegoen zehaztuta. Horren beharrean, asignatura ematen duen irakaslea, X X X jauna, 12:08an heldu da klasera, hau da, zehaztutako ordutik 53 minutura.
2.- Horren aurrean, ikasleok, horrelako atzerapenik arautzen duen estatuturik existitzen den galdetu diogu X jaunari. Horretaz gain, horrelakorik existitzen den konprobatzeko tartea eskatu diogu, fakultateko Dekanotzan galdetzeko tartea ematea hain zuzen ere. Eskakizun hori ukatu egin digu.
3.- Irakasleak, gure eskakizuna ukatzearekin batera, azterketa moldatzeko hautua hartu du. Azterketa egiteko denbora murriztua zegoela argudiatuta, klasean adostutako azterketarako edukien hitzarmena unilateralki apurtu du. Era horretan, adostuta genituen bi galdera ez ditu azterketan jarri. Esan beharra daukagu, bera dela azterketa-denbora murriztearen erantzule bakarra, eta era horretan, azterketa denbora berrira moldatzea ongi ikusten badugu ere, ez da bidezkoa berak edukietan hartutako hitzarmena era horretan apurtzea.
4.- Honekin batera, horrelako gertakizunen inguruan zehaztutako araurik ez egotea salatu nahi dugu. Izan ere, Ikasleok azterketa batera berandu agertzean proba hori egiteko eskubidea galdu dezakegu, baina irakaslearen atzerapenak ez du zigorrik jasaten. Pertsona bakar baten jarrera -berandu heltzea guztiz justifikatua egon badaiteke ere- ezin ditu era horretan baldintzatu hainbeste pertsonen egunerokotasuneko lanak eta bestelako konpromisoak.
5.- Honegatik guztiagatik, irakasleak ikasleen beharretara eta ordutegira moldatuko den azterketa berri bat edo behar beste ipini ditzan exijitzen dugu. Horrekin batera, aurrez edukietan adostutako hitzarmena bete dezan ere exijitzen dugu, bere atzerapenaren erantzule ez garelako azterketara asmo onez aurkeztu garen ikaslek.

Gure eskakizunak kontuan hartuak izango direlakoan, agur bero bat.

AMEN, eta hala izan dadila...

Gaupasa baten kronika

2009-01-21T01:41:00.003+01:00

Non zaudete?
Non zaudete gehien behar zaituztedanean?
Non!!
Orain iheska zoazte, zuen lagun izan naizen neroni, bizkarra emanez.

Joan zaiteztela popatik hartzera, neurona madarikatuak!

Eta ez itzuli! Zuek gabe ere, pozik biziko naiz eta!
Sin saber, sin sabiduria, baina beti pozik!

Kaleak

2009-01-20T21:54:00.004+01:00

Kaleak maite dituenik bada. Horrelakoak asko direla esatera ere ausartuko nitzateke.
Baina horrenbeste ote dira, kaleek eurek, maite dituzten indibiduoak?

Halako bat topatu nuen orain denbora bat, Granadako kaleetan barrena (han, pentsatzen hasita bat baino gehiago ere topatu nituela esango dizuet).
Kalea zuen bizileku... bere leku. Iritsi nintzen egunean aurkitu nuen leku berean agurtu nuen joatean. Eta apostu egingo nuke, bertan jarraitzen duela oraindik ere.

Txoriak ez du eta, bere kabia horren azkar lagatzen...
Putre zikin batek apurtzen ez badio behintzat...

Zenbat?

2009-01-20T15:31:00.002+01:00

Denok balio dugu zerbait.
Edo hori esan zuen behin, norbaitek...

Eta esanari jarraiki, galdetzen diot nire buruari, zenbat balio du(da)n
nire gorputzak...
Izan ere, krisiak...krisiak eragin egiten du.
Krisiak... horren da txarra, horren da gaiztoa krisia...
pentsatzen jartzen gaituela guztiok.
Batzuek, (batzuetan) kapitalismoa dudan jartzen hasten dira...
Ni... nik soilik krisia gainditu baino ez dut nahi.

Eta horregatik, galdetzen diot, nire buruari...
zenbat balio duen, nire gorputzak.
San Frantziskon, denontzako lekua, egongo delakoan...

Boikot a la vista

2009-01-19T15:19:00.003+01:00

Boikot baten berri emateko hartu dut ordenagailua oraingoan.
Inor larritu aurretik, blog honetan hurrengo egunetan gerta daitekeen edozein desastre naturalen aurrean, jakinaren gainean izan nahi zaituztedanez, hona hemen pare bat kontu.
Azken egunetan nire kloaka txiki honetako bisitari bakarra izan den lagun maiteak, (eta beste batean aztertuko dugu zergatik beste denok ez duzuen hemen arrastorik uzten...) beno, ba lagun maite eta agurgarri honek, sekretu txiki bat gorde du gaur artean.
Sei hilabeterako Mexikora doanez, aurretik egindako denarekin apurtu, eta denok ahaztuko garelakoan dago koitadua. Gaurko egunez mundua bukatuko balitz moduan. Hemendik aurrera, guk leku berdinean jarraituko dugula ahaztu baitzaio. Eta hortaz, edozein sekretu kontatzen hasi zait. Kontua da, nik, (bai, tamalez, baina...) hemen jarraituko dudala, eta hortaz, sekretu hori aireratu nahi izan dudala.
Sekretua jada horren sekretu ez denez, jakin, lagun politt hau, Sin Tetas No Hay Paraiso telesail txatxu horren fan txolin horietako bat izan dela. Nik, bere sekretutxoa lau haizetara zabaldu dudanez, nire kloakatxoa hankaz gora jartzearekin mehatxatu nau.
(eta kontuan izan, idazten duen bakarra bera izanik, horretarako gaitasunik ez zaiola falta)
Hortaz, hurrengo egunetan gertatzen denaren ardura guztia berarena, eta soilik berarena dela esateko idazten dizuet. Ez naiz gertatu daitekeenaren arduraduna.
Egunak aurrera joan hala, hau nola doan ikusita, eta beharrezkoak ikusten baditut, eskuragarri izan ohi diren orri horiek zintzilatuko ditut, edozein kexa helarazi nahi baduzue edo.
Baina errepikatzen dizuet, nik ez naizela ezerren kargu egingo.
Ondo izan. Eta kontuz, ez sartu edozein ordenagailutatik nire blogera, edo virusez betetzeko arriskuan izango zarete.

Kloaka honetatik

2009-01-16T12:00:00.003+01:00

Arratoi bat izan nahi dut, kloaka batean...

Eta alboan izan bat, kantatuko didana....
“Mi ratita presumida...” Barricadarena bailitzan, baina light, light, light...

Gitarra eta armonika hartuko ditut nik ere egun batean...
eta orduan, arratoiena izango da hiria.

Panteoi bilakatuko ditugu alkantarilak, bizidun intelektualen panteoi.
Eta tabernak, kaleak, antzoki eta udaletxeak izango dira... gure kloaka!
Gure herri, hirigune...

Eta marihuanak uzten didan abagunearen ostean... nire alkantarilara itzuliko naiz,
arratoi artera, goxo-goxo... kaleko zikinak jan ostean.

7 katuri, ihes egin eta gero.

Me-en-can-ta!

2009-01-16T11:20:00.002+01:00

Esnatzean barre egitea gustatzen zait.
Esnatzean, barre egiteko arrazoiak izatea gustatzen zait.
Eta horrela esnatu naiz gaur. Pozik. Alai. Gustura. Lasai. Ondo.
Zergatik? nahi dudalako.
Eta lehengo egunean egin nahi nuena lagun horri aitortu ostean,
eta hortaz onartzean, (autoengainu, autorreprimitze, eta autokontrol gabe)
orain egin egin dudalako, nahi nuena.
Eta badakizu zer? Ez diot, egin dudanari, bainarik ikusten.
Akaso, horregatik egongo naiz pozik.
Akaso, horregatik esaten dut, lasai, gustura, alai eta pozik:
Me-en-can-ta!!!
Gaur, ez daukat ezer gehiago esateko.
Musu bat, nahi duenarentzat.

Querida Guatemala...

2009-01-15T17:13:00.005+01:00

Lagun batzuk (orain bertan nazka ematen didaten lagun batzuk)
Mexikora doaz 5 bat hilabete ingururako. Eta jakin, 5 hilabete horien ostean itzuliko diren edo ez.
Nazka ematen didatela aipatu dizut. Eta hala da.
Enbidia baino ez! esango lirake batek, baina nik, nik nazka sentitzen dut.
Guatemalarutz joateko konbenzitu nahian pasa ditut egun hauek. Behin bertan egonda,
paradisua ezagutu gabe ezin direla itzuli esan eta esan nabil...
Eta hau esaten diedan bitartean, aspaldiko partez, hilabete eta erdi hura daukat gogoan inoiz baino gehiago. Han ezagututako lagunak, lekuak, pertsonak, (eta pertsona deitzea merezi ez duten horiek), giroa, paisaia, etxeak, frijolak, cilantroa (hau bai, nazkagarria benetan...), eskola, etxea, familia, beherakoa (ez pentsa, hau ez dut gehiegi faltan botatzen), bertako jatekoa, El Remateko igerilekua, eta euria egiten zueneko kaleetako potzuak, eta merkatu bat, eta beste bat, eta beste bat, eta beste bat.... etortzen zaizkit burura.
Eta Guatemalak berak dituen kolore guzti horiez margotzen zait barrena.
Eta besterik ez bada ere, han ez banago ere, hauek egongo direnaren esperantzan, koloretan bizi naiz.
Bertan ezagututako koloreekin, nire mundua margotzen jarraituko dut, berriz, hara itzuli artean.

kontrolatzearen reprimitzea

2009-01-14T13:35:00.002+01:00

Zenbat lagun dituzu inoiz esan dizutenak,
“nahi dut baina…”?
Eta zenbat lagun dituzu nahi dut baina hori esan ostean,
nahi zutena egiten amaitu dutenak?
Nik neuk, mordoxka bat. Izenak ere esango nizkizuke, baina badakizu,
nahi zutenez, baina bazenez, baina bat, ez dut izenik emango.

Auto kontrola, auto-reprimitzea bilakatzen dela esaten dugu sarri.
Eta reprimitzea, ez dela ona.
Baina bada, reprimitzea, auto-reprimitzea baino txarragorik.
Auto-engañatzea deitzen diot nik.

Ingurukoei zerbait esateak, gure buruan jira eta buelta dabilen
edozer gauza ahotik irten eta norbaitekin konpartitzeak, onarpea ekartzen dio norberari.
Zerbait gaizki egin dugula jakin, eta hori esateak, ekartzen digu benetan gaizki egin dugula onartzea.

Eta era berean, uste dugu, albokoari egin nahi duguna aitortu, eta horrek daukan alde “txarra” onartzen badiogu, nolabaiteko zilegitasun bat lortzen dugula.
Esan baitugu, onartu baitugu, egin nahi duguna egitea, badakigula gaizki dagoela. Albokoari, egin nahi duguna egingo ez dugula, edo behintzat, izatez egin nahi ez dugula sinestuarazi nahi izaten diogu.

Horrela, nahi genuena egindakoan, eta alboko hura, kontu eske datorkigunean, leporatu behar digun hori, aurreko egunean guk geuk esandakoa izango da, eta hortaz, ez du, guri leporatzeko ezer berririk izango.

Eta hala, une batez, edo gehiagoz, gu geu sinestera iritsiko gara, egin dugun hori, ez dugula nahi genuelako egin, barrutik irten zaigulako baizik.

Izan ere, guk, onartu genuen lehenago, egin nahi genuen hori, ez zegoela ondo.
Bazuela, baina bat.

Eta horrela jarraituko dugu, ez reprimitzearren, geure burua kontrolatzen ez dugun bitartean.

Hankahutsik berriro

2009-01-12T12:38:00.004+01:00

Hankahutsik nator berriro, zuregana.

Kendu ditut oinetakoak, eta prest nago,

hanka azpietan sortu zaidan azal fin hau jaso artean, hankak urratu artean, arituko natzaizu berriro... ohiko zen moduan.

Denbora pasa da azken alditik. Euri asko egin duela esango du batek, euria izoztu zaigula esango dizut nik.
Hortaz, korrika ere hasi gabe, baina berriro inon geratu gabe noan aurrera, hankak izozterik ere ez dut eta nahi.

Musu bat,
Aspaldi zapaldu ez zaitudan, lur maitea.

Lotsa gutxi

2008-01-22T12:43:00.000+01:00

Lotsatu egingo nintzateke zu banintz. Pentsatzen jarri naiz, eta benetan. Aurpegia gorrituko litzaidake. Burumakur geratu, esan berriagatik. Baina zuk kontrakoa egin duzu.

Esan egin duzu, gustura jarraitu duzu, eta oraindik ere harro jarraitu duzu gure inguruan, barrezka, guri begira.

Maite dudanari barre egin diozu nire aurrean.

Ezer balioko ez balu bezala zuzendu zara, edozer esanez, edozelan.

Mespretxuz jardun diozu berari, eta ondorioz niri. Laguna dudalako. Txikitatik ezagutzen dudalako izango da akaso. Ezagutu nuenetik alboan izan dudalako. Lagundu izan didalako. Erakutsi didalako beste gauza asko, berarengandik, etxekotik haratago daudenak, gustatu zaizkidanak. Egunero eragiten didalako irribarre txiki bat edo beste. Egiten dizkidalako kilimak mingainean; belarrietan. Berarekin bizi naizelako…eta bizi nahi dudalako.

Horregatik. Lotsatu egingo nintzateke zu banintz. Ni banintz, bizi zaren lekuan bizita bera ezagutzerik nahi izango ez banu. Lotsatu egingo nintzateke norbaitek bere laguntzaz zerbait esan nahi izan eta mespretxatuko banu. Lotsatu barre egingo banio halako miresmena merezi duenari.

Horregatik lotsatu naiz zure partez, gaur, zuri zerbait euskaraz galdetu, eta alemanez erantzun didazunean. Jarraitu duzunean alemanez, nik ezer ez ulertuta, segi duzunean frantsesez, harro-harro.

Mespretxatu duzulako nik maite dudana. Euskara ez erabiltzearen lotsagabekeriaz lotsatuko bazina behintzat, lotsagabe halakoa.

Berriro ni

2008-01-21T13:00:00.000+01:00

Azken lu hilabete hauetan
denetik egin dut.
Hazi egin naiz. Eta hezi.
Ikasi egin dut; eta asko.
Baina geratu dira gauza
batzuk egiteko
Atzean utzitakoa.
Orain egin beharrekoak.
Indarra izan dut. Asko.
Nekatu egin naiz.
Eta deskantsatu dut.
Orain indartsu nago berriro.
Eta egingo dut, egin beharrekoa.
Prest nagoelako;
merezi dudalako.
Nik.
Egingo dut.

Bakarrik zaude...

2007-12-04T11:54:00.000+01:00

Itxi begiak.
Ez pentsatu. Bestela txarrago
izango da.
Ez begiratu inora.
Lasai; bakarrik zaude.
Ez dago inor inguruan.
Ez dizu inork hitz egin.
Ez; ez da alboan jarri.
Hori ez duzu sentitu.
Ez dizu inork eskua eman.
Esku hotzik.
Zuk begiratu aurrera lasai.
Alboan inor ez balego bezala.
Bakarrik bazeunde bezala.
Ez duzu ezer entzuten.
Ez entzun berak esaten dizuna.
Ez entzun.

Baina nora zoaz?
Baina...
Egon geldi. Ez,
ez egin kasurik.
Lasai; entzun.
Piztu argia.
Piztu argia.
Oso ondo. Begiratu
ingurura.
Ez dago.
Ondo da.
Ez itzali argia.
Laga argia piztuta.
Ez dut eta ikusi nahi.

Zergatik ez zinen haserretu?

2007-11-27T15:48:00.000+01:00

Gogoratzen dut nola eman didazun jaten.
Nola hartu nauzun besoetan.
Nola maitatu nauzun.
Gogoratzen dut nola haserretzen zinen
nahikoa jaten ez nuenean.
Nola haserretu zinen zure besoetatik
alde egin nuenean.
Nola elkarrekin haserretuta
erakusten genion elkarri,
elkar maite genuela.

Zure mundua erakutsi zenidan.
Nire mundua sortu nuen.
Zuri itxuraz, ez zitzaizun nirea gustatzen.
Zurea ez zelako akaso.
Eta esan egiten zenidan;
behin eta berriz,
entzun nahi ez nuena.
Eta nik erantzun egiten nizun;
behin eta berriz,
sekula entzun ez zenuena.
Eta horrela,
nola elkarrekin haserretuta
erakusten genion elkarri,
elkar maite genuela.

Orain ere hori nahi nuen.
Zu bisitan joan nintzen .
Ikusi zintudan, nahi ez
nuen moduan.
Haserretzen, haserretzen ahalegintzen
nintzen.
Baina ez zenuen erantzuten.
Zurekin haserretu nahi nuen
orain arte bezela
baina ez zen horrela.
Ez zinen nirekin haserretu;
ezin nuen ulertu.

Nola esango dizut maite zaitudala
garrasika ez bada.

2007-11-27T15:42:00.000+01:00

Aita beti izan da euskalduna
baina sekula ez bandera zalea.
Amari banderak ere bihotzera iritsi zaizkio,
baina bihotzean gordetzen ikasi zuen.
Ni euskalduna naiz,
eta bihotzetik irteten zaidan indarrarekin
bandera astintzera noa.

2007-11-08T13:47:00.000+01:00

Batzuetan gauzak ez dira ondo irteten.
Eta horrelakoetan galduta sentitzen gara.
Eta triste.
Eta negar egiten dugu.
Eta iristen da momentu bat, negarrez gaudela,
eta ez duguna jakiten zergatik egiten dugun negar.
Baina negarrez jarraitzen dugu, begietan
azkurea sentitu arte.

Eta gero lo hartzen dugu, izara busti artean...
eta esnatzen gara berdin-berdin, triste.
Baina behintzat negar eginda.

Horrela egongo zara zu akaso.

Ondo zer gertatuko den, dena nola joango den
jakiteko gogoa izango duzu.
Eta ez duzu ezer jakingo. Nahiko duzu
atzera egitea.
Eta galdetuko diozu zure buruari zergatik.

Horrelakoetan maitia, zuk bakarrik aurkitu behar duzu
bidea. Zuk erabakiko duzu zer egin.
Nora jo, nola.

Baina badakizu, eta gogoratzen dizut,
hemen nagoela.
Besterik ez bada ere, negar egin behar duzunean,
izarak beharrean, nire eskua bustitzeko.
Esan nahi dizudalako belarrira,
nola ez dakidala, baina berriz ere,
itzuliko dela dena berera.

Lasai politt hori...

Ez nago ziur baina...

2007-11-08T13:05:00.000+01:00

Uste dut, baina ez nago ziur,
nire ohe azpian munstro bat dagoela.

Entzuna nien nire lagunei txikitan,
uste zutela euren ohe azpian munstro
bat zegoela.
Nire gurasoen etxeko nire oheak,
azpian ez zeukan zulorik.
Han ez zen munstrorik kabitzen.
Ze munstroak lekua behar dute.
Ze, handiak izaten dira, ez?

Beno, ba esaten nuen moduan,
uste dut nire ohe azpian munstro bat dagoela,
baina ez nago ziur.

Nire lagunei galdetuko diet,
ea eurek ikusi zuten munstroa,
ea nolakoa zen.
Ea zer egiten zien, hitz egin ote zuten noizbait
berarekin.

Nire ohe azpikoak ez dit hitz egiten.
Ez du ezer esaten.
Batzuetan gauzak kentzen dizkidala uste dut.
Nik, ohean idazteko ohitura daukat. Eta gero,
sarri, paperak eta boligrafoa lurrean lagatzen ditut;
oheko zuloaren parean.
Baina hurrengo goizean boligrafoa ez da
hor egoten.
Eta beste askotan, goizetan, goiz
esnatzea nahi izaten dudanean,
iratzargailuari ze ordutan esnatu behar nauen
esaten diot, baina
uste dut munstroak gero berarekin berba egiten
duela, ordu horretan jo ez dezan.

Eta uste dut berotzen dituela izarak nahita,
ni ohean goxo-goxo egon nadin,
eta esnatu ez naiten.
Uste dut nahi duela nik eguna ohean pasatzea.
Bere alboan.
Bakarrik sentituko da akaso.

Eta noizean behin, aspertuta egongo delakoan edo,
hor, boligrafoa lagatzen dudan leku berean,
liburu bat lagatzen diot.
Edo gogoko dudan testuren bat.
Edo idatzi dudan poesiaren bat.
Behintzat zeozer izan dezan entretenitzeko.
Igual berak ere idatziko du.
Horretarako kenduko dit boligrafoa.

Bihar edo etzi,
gaua iristean, kandela batekin
ohe azpian sartzea pentsatu dut.
Igual aurkituko dut ohe azpiko
lur guztia poesiaz beteta,
munstroak idatzita.
Ondo legoke.
Gustura irakurriko nuke munstroak idatzitakoa.

Ba igual ohe azpian geratuko naiz lotan
jeisten naizen egun horretan.
Akaso horrela irtengo da nire ondora.
Igual esango dit zerbait.
Edo igual ez du hitz egiten. edo ez daki. edo ez du nahi.

Beno, eske oraindik ez nago ziur
munstro bat dagoen nire ohe azpian.
Baina... uste dut baietz.
Kontatuko dizuet.

merezi duzulako bakarrik eh...

2007-11-08T12:21:00.000+01:00

Ondare historikoei pixa egiten diezu harro.

Gurutze santuak erretzen dituzu jende aurrean.

Olibatzat daukazu zure burua,
arbolatik jauzita moduan.

Inon izena "-x" bukatzeko ohitura arraroa daukazu.

Eta zure mandarina alea topatu duzula diozu.

Ni, zure mandarina alearen laguna naiz,

eta uste dut gaur (edo atzo)

25 urte betetzen direla -lehen aldiz-

arbolatik jauzi zinenetik.

Beraz, ZORIONAK!

Ezkutatutakoaren bila

2007-10-30T14:56:00.000+01:00

Horrela aurkitu dut gizona.
Arteak sentimendu bereziak sortzen dizkigula sarri entzun dugu.
Dena erakusteak emozioa, interesa apurtzen digula ere esaten da.
Eta askotan interes baten atzetik, den dena ez dakigulako
hasten garela dirudi.
Antzerako zerbait gertatuko zitzaion gure lagunari ere.
Artearen atzaparretan erorita, sentimenduz beteta, ezkutatu zaion horren atzetik hasi da.Topatuko duelakoan, norbaitek erakutsi nahi ez diona.
Interes berezi batekin.

Bagara hamaika

2007-10-30T14:46:00.001+01:00

Bat, edo bi, hiru, lau, bost;
hogei, hamabost, berrogeita hamahiru...
Bagara hamaika zenbakiak matematikarako baino
filosofiarako erabiltzen ditugunak. Sarri gainera,
matematika aspaldi alde batera utzi genuenak izan ohi gara.
Arraroa, zorakeria iruditzen zaie askori,
norbaitek, nonbait zenbaki bat ikusi eta irribarre egiten duen une hori.
Ero bati legez begiratzen diote ostera.
Eta zer diharduen galdetu gero.
Orduan azaltzeko ordua iristen zaio, oraindik irribarrea
aurpegitik joan ez zaionean; hasten da azaldu nahian nola
duen halako fijazio berezi bat ikusi berri duen zenbaki horrekin.
Erakutsi nahian gainontzekoei, behin eta berriz azaltzen zaiola
leku batean edo bestean, kale kantoi batean, edo liburu batean,
edo ezagutu berri duen pertsona berezi baten autoko matrikulan,
edo berarentzat garrantzitsua den zerbait gertatu zaion eguneko datan...

Eta orduan are aurpegi arraroagoak jartzen dituzte ingurukoek.

Baina kontua da, nahiz beste guztiek arraro begiratu,
guk jarraitzen dugula irribarre egiten zenbaki horren agerraldi bakoitzean,
eta poliki poliki, denbora aurrera doan heinean,
joaten garela ezagutzen, antzerako zerbait gertatzen zaion jendea.

Zenbaki batek, aurpegia alaitzen dion jendea.
Eta holakoetan ere irribarre egiten dugu.

Lagun artean

2007-10-16T20:48:00.000+02:00

Lagun artean dena erraza dela esaten dute batzuk.

Ez dakit den dena erraza den esatera ausartuko nintzatekeen.

Baina ze ostia, gustua ematen du.

Polita da lagun artean sentitzea.

Parean duzunari begiratu, eta jakitzea zerbait duen esateko,

edo zerbaitek arduratzen duen,

edo ez duen nahi prestatu diozun afaria jaterik,

edo muxu eman nahi dizun.

Eta polita da era berean,

zuri lagun batek begiratu, eta beharrik ez izatea,

den dena esateko.

Gai izatea laguna, jakitzeko baduzula zerbait barruan...

jira biraka, barrua nahasten dizuna, eta askatu nahi dizuna.

Eta lagun horrek laguntzea zure barrua askatzen.

Nahasmen hori nola hala ordenatzen.

Edo soilik egotea entzuten, baina zuretzat izatea behar zenuena.

Falta zitzaizun eusteko lekua, eta

bizkarrean bultzadatxoa emango dizuna,

edo edozer kontatzen diharduzula ere, irribarre egingo dizuna.

Lasaituko zaituena,

adarra joko dizuna,

lotsatuko zaituena nahita,

baina beti umilatu gabe...

eta aterako zaituena estuasunetatik,

eta begietara begiratuko dizuna zuzen,

eta lagako dizuna berari begietara begiratzen,

eta eskua emango dizuna,

zurea espero gabe,

eta zuk berari emango diozuna.

Eta badut horietako bat (edo beste)

esaten duena, horrelakoak,

ez direla asko izaten,

baina badirenak,

ez direla nolanahikoak izaten.

Eta egunetik egunera ohartzen naiz,

ez zaiola arrazoirik falta.

Berari erreparatu besterik ez dago...

Udazkeneko berbak

2007-10-15T20:08:00.000+02:00

Begiratzen dut Bilbon

dauden zuhaitz gutxi horien ingurura.

Baina ez didate ezer esaten,

ez dute berba egin nahi.

edo nik ez diet entzuten bestela.

Kotxe zarata gehiegi akaso...

Baina entzun dut badela

Euskal Herrian nonbait,

zuhaitzei berba egiten uzten dien leku bat.

Eta niri,

niri zuhaitzek diotena entzuten

ere lagako didan ingurua omen.

Poliki poliki hasten ei dira berbetan.

Uda osoan jakituria handitu ostean,

jaso ostean nahi izan duten dena,

orduan hasten dira zuhaitzak berbetan.

Eta orduan izaten da polita.

Bertara joan, eta esan nahi duten denari, belarriak zabalduta, lurrean etzanda

geratu nahi dut.

Banan bana, berba bat, eta beste bat botatzen didaten bitartean,

denak jasotzera joango naiz.

Basoko lagun hauen berba bereziek, oso-osorik jazten nauten artean,

goitik behera tapatu arte.

Eta gero, etxera itzuliko naiz, berba horiek guztiak, liburu artean sartuta.

Orain ulertzen dut aitak txikia nintzela,

zergatik sartzen zituen udazkenean jauzitako hostoak liburu artean.

Basoko hitzek ere, liburuak behar baitituzte

mantenduko badira.

Beraz, egon hor Iratiko lagunak,

aurten ez bada ere, joango naiz eta hurrengo urtean,

zuen esanak entzutera.

hondarra ere zuria den honetatik...

2007-10-15T19:58:00.000+02:00

Ze polita den sentitzea,

hemen,

penintsularen beste puntan,

hankak zeruan ditudala,

txoriak buruan, eta

eskuekin heltzen diodala

estu, fuerte...

esanez harro eta irribarrez baietz

joaterik nahi ez dudan guztiari.

zapaldu nahi dudan horri.

Bakoitzak bere baldosak ditu

2007-10-15T17:47:00.000+02:00

Uste dut Bilbon jendeak
norbait duela atzetik.
Norbait, zerbait
euren bila dabilela uste dute.
Gainera beldur direla dirudi.

Ze doaz korrika alde batetik bestera,
eta ez dira inon lasai geratzen.
Erlojuari begiratzeko hartzen duten tarte
horretan ere, hankek aurrera jarraitzen dute.
Gainera arraroa da.
Hauek guztiek gaitasun bat daukate.
Egin ahal dute hori, ingurukoak ohartu gabe.
Esan nahi dut, ez dutela elkar jotzen.

Eske ni hasten naiz pentsatzen,
eta orain ni horrela hasiko banintz,
eurek bezala, azkar, batera eta bestera
,traba egingo nieke.
Esan nahi dut, ez nuela jakingo
nahasmen horretan nire bidea topatzen.

Eurek badakite. Badirudi baldosa bakoitzak
daukala izen bat; ze
badakite non zapaldu,
nondik jo.

Eta horregatik, trabarik ez egitearren,
erabaki dut hemen esertzea.
Egongo naiz eserita hemen
hauetako bakoitza lasaitu artean.
Esan nahi dut euren etxera joan artean.
Ze, etxean ere ez dira horrela ibiliko ezta?
ze pena bestela.
Eta hori orduan.
Ni lasai geratuko naiz, kaleak ere lasaitu artean.

Eta gainera pentsatu dut,
hemendik jaikitzen naizenean,
eta ibiltzen hasi,
nahita, zapalduko ditudala
nire izena ez duten baldosak.

Baina horrela, lasai.
Inori trabarik egin gabe.

gaueko argi ilunetan

2007-10-15T17:40:00.000+02:00

Lotsatia zara askotan.
Misterioz beteta begiratzen duzu,
ingurura.
Isilik egotea gustatzen zaizu.
Begiratzea.

Niri zu begiratzea gustatzen zait.
Nola heltzen duzun tragoa.
Nola goxoki laztandu peta.
Nola geratzen zaren pentsatzen.
Nola berba bat, beste bat,
botatzen duzun xuabe.

Niri zu sentitzea gustatzen zait.
Ohera sartzean.
Nola elkartzen garen gau erdian.
Nola heltzen nauzun eskutik.
Nola goxoki laztandu gorputza.
Nola geratzen zaren pentsatzen.

Nola nire ametsetan ez
zaren lotsatia.

2007-10-15T17:36:00.001+02:00

Esaidazu ez duzula berriz
Pailazo hitza erabiliko norbait iraintzeko.
eta gero nahi baduzu

esan ez duzula

inor berriz irainduko.

baina ez behintzat

pailazorik mindu nire aurrean.

Atera mingaina!

2007-10-15T17:30:00.000+02:00

Ze ondo, esaten diot nire buruari. Ze polita.
Jolasean aritzea.
Pertsonak estimatzen nituela jakinekoa nuen nik lehen ere.

Ezagutzea bat, eta bestea.Hartzea, jasotzea onena.
Gehien gustatzen zaidana bakoitzetik.

Eta horretan nabil. Ahal dudanean,nahi dudan denean, gozatzen.
Sorpresak hartzen, disfrutatzen,irribarre egiten.

Gaur ere mingaina atera nahi diot bizitzari.

Umeen antzera,
berarekin jolastu nahi dudala
ulertu dezan.